سن که بالاتر می رود شجاعت کمتر می شود و عقلانیت یا بهتر بگویم محافظه کاری جایش را می گیرد.
در محیط کاری باید شرایطی را فراهم کنیم تا همیشه فضا برای شجاعت ها باز باشد. با آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه کار پیش نمی رود. همه به دنبال این باشند تا ریسکی نکنند. کسی از آن ها رنجیده نشود. با کسی بحث و جدل نکنند. در بیان عیوب و مشکلات معامله صورت بگیرد. تو عیبی از کار من نگیر من هم عیب های کار تو را نمی گویم. یک محیط گل و بلبل. همه از هم راضی هستند و قربان صدقه هم می روند.
در جلسه می نشینیم، هر که هر چیزی می گوید می پذیریم. تا حس می کنیم کسی از حرفمان رنجیده می شود سریع عقب می نشینیم و سکوت می کنیم. نمی خواهیم با کسی درگیر شویم. چون کاری هم نمی کنیم و مسئولیتی را نمی پذیریم کسی هستیم که دیکته نانوشته ایم و مسلما غلط هم نداریم.
چون موضع نمی گیریم کسی نمی فهمد نظرمان چیست. هر لحظه می توانیم شکل جمع شویم. اینگونه سازمان می شود یک سازمان بی روح و بی تحرک. سازمان پر می شود از کسانی که فقط نشسته اند تا کسی کاری کند و آن ها اشکالی بیابند و انتقاد کنند. آن هایی که می خواهند کار کنند می شوند اقلیت و همه می شوند منتقد. جرات و جسارت از سازمان رخت بر می بندد و سازمان به پیری زودرس دچار می شود. کسی ایده نو نمی دهد. چالش فکری راه نمی اندازد. بحث نمی کند و… چون آماج حمله منتقدین قرار می گیرد… و سازمان بیمار می شود. پیر و بیمار!

http://yekmodir.ir