دارودرمانی برای طیف گسترده‌ای از اختلالات روانی، مانند اختلالات پسیکوتیک، اختلالات خلقی، اضطراب، و اختلالات نقص توجه / بیش‌فعالی و بسیاری از اختلالات دیگر، روش اصلی درمان می‌باشد. رشد چشمگیری که اخیراً در پژوهش و توسعه دیده می‌شود، داروهای بی‌خطر و قابل تحمل زیادی را به بضاعت امروزین دارودرمانی روانی افزوده است.



در طبابت فعلی، ممکن است از یک عامل اختصاصی برای درمان طیف گسترده‌ای از اختلالات استفاده کرد. به‌علاوه، تنوع انتخاب‌های دارودرمانی با کمتر شدن عوارض جانبی داروهای جدیدتر گسترش بیشتری یافته، چرا که این ویژگی اجازه می‌دهد بسیاری از ترکیب‌های درمانی جدید را به‌کار ببریم. برای مثال، در حال حاضر درمان چندداروئی در درمان اختلالات پسیکوتیک و دوقطبی شایع می‌باشد.