آزمایش سرکوب دگزامتازون (Dexamethasone suppression test)

سرکوب شدن (مثبت شدن آزمایش) منجر به ترشح بیشتر کورتیزول ثانویه به پرفعالیتی محور هیپوتالاموس - هیپوفیز - ادرنال می‌گردد. در ۵۰% بیماران افسردگی ماژور غیرطبیعی است به‌دلیل زیاد بودن موارد مثبت کاذب و منفی کاذب، از نظر بالینی سودمندی محدودی دارد. هم در افسردگی و هم در مانیا، کاهش آزاد شدن TSH در پاس به هورمون آزادکننده تیروتروپین (TRH) گزارش شده است. نیز آزاد شدن پرولاکتین در پاسخ به تریپتوفان کاهش می‌یابد. آزمایش‌ها قطعی نمی‌باشد.

آزمون‌های روانشناختی

- مقیاس‌های درجه‌بندی (rating scales):

از آنها برای کمک به تشخیص و ارزیابی مؤثر بودن درمان می‌توان استفاده کرد. بیماران پرسشنامه افسردگی بک (Beck depression inventory) و مقیاس خودآزمائی زونگ (Zung self-rating scale) را تکمیل می‌کنند. مقیاس درجه‌بندی هامیلتون برای افسردگی (HAM-D)، مقیاس درجه‌بندی افسردگی مونتگمری آسبرگ MADRS) “Montgomery Asberg depression rating scale“، و مقیاس درجه‌بندی یونگ برای مانیا (Young manie rating scale)، توسط آزمونگر تکمیل می‌شود.


- تست رورشاخ:

مجموعه استانداردشده‌ای از ده قطره جوهر (روی کاغذ) است که توسط آزمونگر نمره‌گذاری می‌شود. در افسردگی تداعی‌ها کم و زمان واکنش کند است.


- آزمون اندریافت موضوعی (thematic appreciation test):

مجموعه‌ای از ۳۰ تصویر که در موقعیت‌ها و وقایع بین فردی مبهم ترسیم شده است. در مورد هر تصویر، بیمار داستانی می‌سازد. افراد افسرده، داستان‌های افسرده می‌سازند و افراد مانیک داستان‌های بزرگ‌منشانه و هیجان‌انگیز.

تصویرپردازی مغزی

تغییر عمده مغزی دیده نمی‌شود. در بعضی از بیمارانی که مانیا با افسردگی پسیکوتیک دارند، افزایش اندازه بطن‌های مغزی در توموگرافی کامپیوتری (CT) دیده می‌شود و در بعضی از بیماران افسرده کاهش جریان خون در هسته‌های قاعده‌ای.


در تصویربرداری با تشدید مغناطیسی (MRI) در بیماران دچار اختلال افسردگی ماژور، هسته دمدار (caudate) و لوب‌های فرونتال نسبت به افراد کنترل کوچک‌تر بوده است. در مطالعات اسپکتروسکوپی با تشدید مغناطیسی (MRS) در بیماران دچار اختلال دوقطبی I، شواهدی به نفع فرضیه دخیل بودن تنظیم غیرطبیعی متابولیسم فسفولیپید غشائی در پاتوفیزیولوژی اختلال نشان داده شده است.