روانپزشکان به‌عنوان مشاوران همکاران پزشک خود (یک روانپزشک دیگر یا معمولاً یک پزشک غیرروانپزشک) یا سایر اعضاء مشاغل بهداشتی (روانشناس، مددکار اجتماعی یا پرستار روانپزشکی) عمل می‌کنند. به‌علاوه، روانپزشکان مشاوره - رابط با توجه به بیماران در محیط طبی یا جراحی مشاوره را ارائه می‌کنند و همان‌گونه که مورد نیاز است درمان روانپزشکی پی‌گیرانه را در اختیار بیماران قرار می‌دهند.


از آنجائی‌که بیش از ۵۰% بیماران بستری شده طبی مشکلات روانپزشکی دارند که ممکن است نیاز به درمان داشته باشد، حضور یک روانپزشک مشاوره - رابط در محیط بیمارستان اهمیت دارد. جدول زیر شایع‌ترین مشکلات مرتبط با این حوزه را که در بیمارستان‌های عمومی با آن مواجه می‌شویم نشان می‌دهد.

جدول مشکلات شایع در روانپزشکی مشاوره - رابط

علت مشاوره نکات
تهدید یا اقدام به خودکشی عوامل خطرساز عبارتند از مردان بیش از ۴۵ سال، بدون هیچ حمایت اجتماعی، وابستگی به الکل، اقدام قبلی به خودکشی، بیماری طبی ناتوان‌کننده و افکار خودکشی.
اگر عامل خطر وجود دارد، بیمار را به بخش روانپزشکی منتقل کنید یا مراقبت پرستاری ۲۴ ساعته را شروع کنید.
افسردگی خطر خودکشی باید در هر بیمار افسرده بررسی شود (به نکات فوق توجه کنید). وجود نقایص شناختی در افسردگی ممکن است باعث ایجاد مشکل تشخیصی با دمانس شود. مصرف مواد یا داروهای افسردگی‌زا را بررسی کنید (مثلاً رزرپین، پروپرانولول). در بیماران قلبی به‌علت آثار جانبی هدایتی و کاهش فشار خون ارتواستاتیک داروهای ضدافسردگی را با احتیاط مصرف کنید.
آژیتاسیون معمولاً با اختلال‌ شناختی و قطع داروها (مثلاً مواد شبه‌افیونی، الکل و داروهای آرام‌بخش - خواب‌آور) در ارتباط است.
هالوپریدول مفیدترین دارو برای آژیتاسیون بیش از حد است. محدودسازی جسمی [بستن بیمار] را با احتیاط زیاد به‌کار برید: بیمار از نظر توهمات آمرانه یا افکار پاراتوئید که وی به‌صورت آژیته به آنها پاسخ می‌دهد. (مانند دلیریوم آنتی‌کولینرژیک و پارانویای کورتیزولی) بررسی کنید. واکنش سمی به دارو را رد کنید.
اختلال خواب علت شایع آن درد است. بیدار شدن در صبح زود با افسردگی مرتبط است. مشکل در به خواب رفتن با اضطراب در ارتباط است. بسته به‌علت، از داروهای ضداضطراب یا ضدافسردگی استفاده کنید. داروهای فوق اثر ضددرد ندارند، بنابراین مسکن به اندازه کافی تجویز کنید. قطع مصرف مواد در مراحل اولیه را رد کنید.
توهمات شایع‌ترین علت در بیمارستان دلیریوم ترمنس (delirium tremens) است که ۴-۲ روز بعد از بستری شدن شروع می‌شود. در بخش‌های مراقبت‌های ویژه انزوا و محرومیت حسی را بررسی کنید. اختلال پسیکوتیک کوتاه‌مدت را رد کنید. با یک داروی آنتی‌پسیکوتیک درمان کنید.
هیچ پایه عضوی برای علایم وجود ندارد اختلال تبدیلی، اختلال جسمی‌سازی، اختلال ساختگی و تمارض را رد کنید. بی‌حسی دستکش و جوراب با علایم دستگاه عصبی خودمختار در اختلال تبدیلی دیده می‌شود. شکایات متعدد جسمی در اختلال جسمی‌سازی دیده می‌شوند. آرزوی بستری شدن در اختلال ساختگی و همچنین نفع ثانویه واضح در تمارض وجود دارد (مثلاً موارد غرامت‌خواهی).
اختلال موقعیت‌یابی (disorientation) دلیریوم در مقابل دمانس؛ وضعیت متابولیک۷ یافته‌های نورولوژیک، و سابقه مصرف مواد را بررسی کنید. برای آژیتاسیون شدید دوز کم آنتی‌پسیکوتیک‌ها را تجویز کنید. بنزودیازپین‌ها ممکن است شرایط را بدتر کنند و باعث سندرم غروب آفتاب (sundown syndrome) شوند (کنفوزیون، آتاکسی). محیط را تغییر دهید تا بیمار محرومیت حسی را تجربه نکند.
عدم پذیرش یا خودداری از موافقت با روش درمانی رابطه بیمار و پزشک معالج را بررسی کنید. شایع‌ترین علت عدم پذیرش، انتقال منفی است. ترس از دارو یا روش درمانی نیازمند آموزش و اطمینان‌بخشی است. خودداری از موافقت با روش درمانی موضوع مرتبط با قضاوت است و اگر قضاوت بیمار دچار نقص شود، می‌توان او را فاقد کفایت اعلام کرد اما این امر تنها باید توسط قاضی انجام گیرد. اختلال‌شناختی علت اصلی نقص قضاوت در بیماران بستری است.