ايدز در ابتدا به‌طور تجربى توسط مراکز کنترل و پيشگيرى از بيمارى‌ها (CDC) به اين صورت تعريف شد: ”وجود يک بيمارى با تشخيص قطعى که حداقل به‌طور متوسط نشان‌دهنده نوع ينقص زمينه‌اى در ايمنى سلولى است.“ به‌دنبال شناسائى ويروس عامل بيماري، HIV (که قبلاً نام آن HTLV/III/LAV بود) و ابداع تست‌هاى حساس و اختصاصى براى عفونت HIV براساس شرايط بالينى همراه با عفونت HIV و شمارش لنفوسيت‌هاى CD4+T طبقه‌بندى مى‌شوند. از نقطه‌نظر عملي، بهتر است پزشک عفونت HIV را به‌طور طيفى از اختلالات از عفونت اوليه، با يا بدون سندرم حاد HIV، تا حالت عفونى بدون علامت و سپس بيمارى پيشرفته در نظر بگيرد.