تعريف آندوکارديت حاد براساس سير زمانى عبارت است از نوعى بيمارى تب‌دار که بت در آن حالت نوسانى ولى مداوم دارد (تب هکتيک)، و همراه با اسيب ساختمان‌هاى قلبى و انتشار عفونت در مناطق خارج قلبى است و در صورت عدم درمان، ظرف چند هفته منجر به مرگ مى‌شود. آندوکارديت تحت حاد يک بيمارى با سير آهسته است که در آن تخريب ساختمان‌هاى قلبى وجود ندارد يا کم است و انتشار عفونت به‌ندرت روى مى‌دهد؛ اين بيمارى سير بسيار آرامى دارد مگر آنکه با يک حادثه آمبوليک يا پارگى آنوريسم قارچى عارضه‌دار شود. ساير طبقه‌بندى‌هاى آندوکارديت براساس محل عفونت، علت ميکربي، يا عوامل زمينه‌ساز (مانند تزريق مواد مخدر) است.