با ابداع توموگرافى کامپيوترى (CT) در اوايل دهه ۱۹۷۰ و تصويربردارى با تشديد مغناطيسى (MRI) در دهه ۱۹۸۰ نقش تصويربردارى در تشخيص اختلالات نورولوژيک افزايش قابل توجهى پيدا کرد. به‌طور کلى در ارزيابى اکثر ضايعات CNS خصوصاً در نخاع و اعصاب جمجمه‌اى و حففره خلفى MRI حساس‌تر است. اما در نشان دادن جزئيات دقيق استخوانى مثل آناتومى و شکستگى‌هاى استخوان تمپورال CT حساسيت بيشترى از MRI دارد. پيشرفت‌هاى اخير مثل CT مارپيچى (CT (Helical CT آنژيوگرافي، MR انژيوگرافي، توموگرافى نشر پوزيترون (PET)، سونوگرافى داپلر و آنژيوگرافى مداخله‌اى موجب تداوم در پيشرفت‌هاى تشخيصى و کمک درمانى شده‌اند. آنژيوگافى مرسوم را در مواردى انجام مى‌دهند که براى تشخيص جزئيات عروق کوچک ضرورى باشد. (جدول - راهنماى استفاده از CT، سونوگرافى و MRI -).

جدول راهنماى استفاده از CT، سونوگرافى و MRI

حالات روش‌هاى توصيه شده
خونريزى
پارانشيمى حاد CT> MRI
تحت حاد/ مزمن MRI
خونريزى ساب‌آراکنوئيد CT، پونکسيون لومبار -> آنژيوگرافى
آنوريسم آنژيوگرافى >MRA؟
انفارکتوس ايسکميک
انفراکتوس هموراژيک CT يا MRI
انفارکتوس خفيف MRI > CT
ديسکسيون کاروتيد يا ورتبرال MRI/MRA
نارسائى بازيلر ورتبرال MRI/MRA
تنگى‌کاروتيد سونوگرافى داپلر، CTA، MRA
ضايعات توده‌اى مشکوک
نئوپلاسم، اوليه يا متاستيک MRI+ کنتراست
عفونت / آبسه MRI+ کنتراست
نقص ايمنى با يافته‌هاى موضعى MRI+ کنتراست
مالفورماسيون‌هاى عروقى MRI+ آنژيوگرافى
اختلالات ماده سفيد MRI
بيمارى دميلينيزاسيون MRI+ کنتراست
دمانس MRI يا CT
تروما
تروماى حاد CT (بدون کنتراست)
ضايعات برنده / خونريزى مزمن MRI
سردرد / ميگرن CT (بدون کنتراست) يا MRI
تشنج
بار اول، بدون نقايص نورولوژيک موضعى به‌عنوان غربالگرى MRI > CT
پارشيال کمپلکس / مقاوم به درمان MRI + تصويربردارى T2W کورونال
نوروپاتى اعصاب جمجمه‌اى MRI + کنتراست
بيمارى مننژ MRI + کنتراست
نخاع    
درد پشت
بدون نقايص نورولوژيک درمان محافظه‌کارانه، در نظر داشتن MRI يا CT پس از ۴ هفته
با نقايص موضعى MRI > CT
تنگى مجراى نخاعى MRI يا CT
اسپونديلوز گردنى MRI يا CT ميلوگراففى
عفونت MRI + کنتراست > CT
ميلوپاتى MRI + کنتراست، اگر MRI منفى باشد انجام ميلوگرافى
مالفورماسيون‌هاى شريانى وريدى MRI، ميلوگرافى / آنژيوگرافى


توجه: MR = MRA آنژيوگرافي، CT = CTA آنژيوگرافي، MRI = T2W، با گرانش T2