جدول داروهاى خوراکى کاهنده گلوکز

نام دارو دوز روزانه
(mg)
تعداد دوزها در روز موارد منع مصرف
سولفونيل اوره بيمارى‌هاى کليوى / کبدى
کلرپروپاميد ۵۰۰-۱۰۰ ۲-۱
تولازاميد ۱۰۰۰-۱۰۰ ۲-۱
تولبوتاميد ۳۰۰۰-۵۰۰ ۳-۲
گليمى‌پيرايد ۸-۱ ۱
گلى‌پيزايد ۴۰-۲/۵ ۲-۱
کلى‌پيزايد (آزادسازى اکسترا) ۱۰-۵ ۱
گلى‌بورايد ۲۰-۱/۲۵ ۲-۱
گلى‌بورايد (ميکرونيزه) ۱۲-۰/۷۵ ۲-۱
مگلى‌تينايد بيمارى کبدى
رپاگلى‌نايد ۱۶-۰/۵ ۳-۱
باى‌گوانيد                   <کراتين‌نين
 ۱۳۳μmol/L (۱/۵mg/dL)
     <در مردان و کراتى‌نين
  ۱۲۴μmol/L(۱/۴mg/dL)
                        در زنان
متفورمين ۲۵۰۰-۵۰۰ ۳-۱
مهارکننده گلوکوزيداز IBO، بيمارى کبدى يا کراتى‌نين >
۱۷۷μmol/L (۲mg/dL
آکاربوز ۳۰۰-۲۵ ۳-۱
ميگليتول ۳۰۰-۲۵ ۳-۱
تيازوليدين ديون بيمارى کبدى، CHF
رزى‌گليتازون ۸-۲ ۲-۱
پيوگليتازون ۴۵-۱۵ ۱


درمان بيماران بسترى:

هدف درمان بيماران بسترى پرهيز از هيپوگليسمي، کنترل مطلوب قند خون و برگرداندن وى به رژيم درمانى بيماران سرپائى است. بيماران مبتلا به ديابت تيپ I که تحت بيهوشى عمومى و جراحى قرار مى‌گيرند يا بيمارى وخيم دارند بايد به‌طور مداوم انسولين دريافت کنند که به‌صورت انفوزيون وريدى انسولين يا تجويز زيرجلدى انسولين طولانى‌اثر با دوز کاهش يافته است. انسولين کوتاه‌اثر به‌تنهائى قادر به جلوگيرى از شروع کتواسيدوز ديابتى نيست. ممکن است لازم شودکه در موقع بسترى شدن مبتلايان به ديابت تيپ ۲، داروهاى هيپوگليسميک خوراکى قطع شود. مى‌توان دوز کمى از انسولين متوسط‌اثر را براى حفظ گلوکز در مقادير کمتر از ۲۵۰mg/dL) ۱۳/۹ mmol/L) استفاده کرد. زمانى‌که بيمار براى انجام عملى خاص NPO است بايد براى بيمار انفوزيون انسولين يا دوز کاهش يافته (تا ۵۰-۳۰%) انسولين طولانى يا متوسط‌اثر به‌همراه انسولين کوتاه‌اثر (با کاهش همان دوز يا کاهشى به ميزان ۵۰-۳۰%) تجويز گردد و همزمان محلول دکستروز ۵% انفوزيون شود. اگر بيمار ديابتى ماده حاجب راديوگرافيک رديافت کند بايد قبل و بعد از تماس با ماده رنگى به‌خوبى هيدراته شود و کراتى‌نين پس از تماس پايش گردد.




درمان ديابت تيپ ۲. براى بحث به متن مراجعه کنيد. 1 در مورد تک‌درمانى به متن مراجعه کنيد خطوط منفصل نمايانگر آن هستند که باى‌گوانيدها و محرک‌هاى ترشح انسولين در درمان اوليه ارجح هستند ولى در مورد مهارکنندهٔ a گلوکوزيد يا تيازولين‌ديون‌ها چنين نيست.