عيب‌ انکسارى بيمار را مى‌توان به‌وسيلهٔ روش‌هاى عينى (Objective) يا ذهنى (Subjective) و در صورت امکان به بهترين شکل به‌وسيلهٔ ترکيبى از اين دو روش تعيين نمود.


در روش عينى عيب انکسارى به‌وسيلهٔ رتينوسکوپ و يا رفراکتورهاى خودکار تعيين مى‌شود. رفراکتورهاى خودکار براى تعيين سريع وضعيت انکسارى عينى به‌کار مى‌روند؛ البته در بزرگسالان مبتلا به بيمارى شديد سگمان قدامى و در کودکان مفيد نمى‌باشد.


در بيمارانى که قادر به همکارى هستند تعيين عيب انکسارى به روش ذهني، نتايج صحيح‌ترى نسبت به روش عينى به‌دست مى‌دهد. روش ذهنى بر پايهٔ واکنش بيمار نسبت به تغييراتى در قدرت و جهت عدسى استوار است.