سلول‌هاى اپى‌تليال در استواى عدسى در تمام عمر تکثير مى‌شوند لذا فيبرهاى مسن‌تر عدسى به‌داخل هسته مرکزى کمپرس مى‌شوند و رشته‌هاى جوانتر و با تراکم کمتر کورتکس را مى‌سازند. عدسى بدون رگ و عصب است و مواد غذائى را از زلاليه مى‌گيرد. به‌علت کمى اکسيژن زلاليه، متابوليسم عدسى بيشتر بى‌هوازى است.


هرگاه فردى به نزديک نگاه مى‌کند انقباض عضله سيلياري، کششى را که توسط رشته‌هاى زونولار بر عدسى وارد مى‌شود کم مى‌کند لذا عدسى کروى‌تر شده قدرت انکسارى بيشترى پيدا مى‌کند و تصوير جسم نزديک را بر شبکيه فوکوس مى‌کند (عمل تطابق). در نگاه به‌دور عکس وقايع فوق رخ مى‌دهد. با پيرشدن و کاهش حالت ارتجاعى عدسي، قدرت تطابق آن کاهش مى‌يابد.