تعيين خطر نسبى جزو نيازمندى‌هاى مهم سبب‌شناختى است و مقدار آن براى سنجش نقش سبب‌شناختيِ عامل در ايجاد بيمارى نشانگرى بهتر از خطر قابل انتساب است. هرچند مقدار خطر نسبى بيشتر باشد، رابطه بين علت و اثر قوى‌تر است. اما خطر نسبى به‌اندازه خطر قابل انتساب بازتاب اهميت بالقوه خطر براى بهداشت عمومى نيست، يعنى خطر قابل انتساب از تأثير موفقيت برنامه‌هاى پيشگيرى و بهداشت عمومى در کاهش احتمالى مشکل بهداشتى - نظريه بهترى بدست مى‌دهد.


دو مثال (جداول زیر) براى نشان دادن اهميت عملى تمايز خطر و خطر مطلق - بيان مى‌شود. در مثال اول (جدول خطر نسبى و خطر قابل انتساب) RR عوارض قلبى عروقى در مصرف نمايندگان قرص‌هاى خوراکى جلوگيرى از باردارى مستقل از سن است درحالى که AR در گروه‌هاى مسن‌تر بيش از ۵ برابر است. مشاهدات اپيدميولوژيک پايه منع تجويز قرص‌هاى جلوگيرى از باردارى در زنان ۳۵ ساله و بالاتر بوده است.


مثال دوم (جدول سنجش خطر بين سيگارى‌ها و غيرسيگارى‌ها) نشان مى‌دهد که خطر قابل انتساب سيگارکشيدن سرطان‌هاى ريه ۹۲ درصد و در CHD ۱۳/۳ دردص است. در CHD هم خطر نسبى و هم خطر قابل انتساب خيلى زياد نيست و نشان نمى‌دهد که مى‌توان از اين بيمارى هم با سيگارنکشيدن به اندازه سرطان ريه پيشگيرى کرد.

جدول خطر نسبى و خطر قابل انتساب عوارض قلبى عروقى قرض‌هاى جلوگيرى از باردارى در زنان مصرف کننده

خطر عوارض قلبى عروقي سن
در صد هزار بيمار سال ۳۹-۳۰ ۴۴-۴۰
خطر نسبي ۲/۸ ۲/۸
خطر قابل انتساب ۳/۵ ۲۰

جدول سنجش خطر بين سيگارى‌ها و غيرسيگارى‌ها

ميزان مرگ در ۱۰۰۰
علت مرگ سيگاري غيرسيگاري R.R A.R
سرطان ريه ۰/۹۰ ۰/۰۷ ۱۲/۸۶ ۹۲/۲
CHD ۴/۸۷ ۴/۲۲ ۱/۱۵ ۱۳/۳