- اصول تشخيص:

- گرفتگى متناوب؛ درد هنگام استراحت.

- ناتوانى جنسى.

- ضعيف‌شدن نبض، سخت‌شدن سرخرگ‌ها.

- بروئى.

- رنگ‌پريدگى پا در هنگام بالا‌بردن آن، سرخى در هنگام سر پائين‌بودن پا.

- نکروز و آتروفى.


نارسائى سرخرگى محيطى عمدتاً بيمارى اندام‌هاى تحتانى است. در دست‌ها، ضايعات سرخرگى اغلب محدود به شريان‌هاى زيرچنبرى و آگزيلارى هستند. تنگى سرخرگ‌هاى راديال و اولنار عمدتاً در بيماران دچار ديابت مزمن اتفاق مى‌افتد. به‌خاطر فراوان بودن راه‌هاى جانبي، آترواسکلروز اندام‌هاى فوقانى به‌ندرت باعث ايجاد نشانه‌ها مى‌شود. درگيرى سيستم فموروپوپليته‌آل شايع‌تر از بيمارى آئورتوايلياک است.