بيمارى سرخرگى در بيماران دچار ديابت قندى منتشرتر و شديدتر از غيرديابتى‌ها است. در بيماران ديابتى عروق تيبيوپرونه‌آل در بسيارى موارد حتى تا مچ پا دچار تغييرات نامنظم آترواسکلروزى مى‌شوند، و ممکن است عروق شديداً کلسيفيه شوند. در تمام ديابتى‌ها غشاء پايهٔ مويرگ‌ها ضخيم مى‌شود.


در بيماران ديابتى ميزان بروز نوروپاتى نيز زياد است و بنابراين اين بيماران بيشتر مستعد آسيب‌ديدن هستند. نوروپاتى هم‌چنين مسئول از دست‌رفتن تون عضلات درونى پا است که منجر به نيمه‌ دررفتگى مفاصل بند انگشتى متاتارسال، و نهايتاً پاى ”کف روروکي“ (”bottom-rocker“) [با تحدب رو به پائين - مترجم] مى‌شود. به اين‌ ترتيب، به‌علت تغيير ساختمان پا و کاهش حس آن، احتمال زخمى‌شدن افزايش مى‌يابد. زخم‌هاى نوروتروفيک روى اولين مفصل متاتارسوفالنژآل را ”زخم‌هاى مال‌پرفورانس“ (”malperforans“) مى‌نامند. اين زخم‌ها در بيماران ديابتى به علت اختلال کارکرد گويچه‌هاى سفيد به‌خصوص در معرض عفونت هستند.


زخم‌هاى مال‌پرفورانس
زخم‌هاى مال‌پرفورانس