اصول تشخيص

- از دست‌رفتن کنترل ارادى دفع مدفوع از مقعد.

- آلوده‌شدن لباس با مدفوع.

ملاحظات کلى

کنترل ارادى پيچيدهٔ دفع گاز و مدفوع بستگى به رشته‌هاى حسى در رکتوم و اطراف آن دارد که نياز به دفع را حس مى‌کنند. اين فرآيند عضلات تحت کنترل ارادى و اسفنکتر خارجي، و غيرارادى (اسفنکتر داخلى و بالابرنده) را نيز دربرمى‌گيرند. درنتيجه، هر فرآيند بيمارى‌زائى که مانع از حس‌کردن رکتوم شود يا کارکرد عضلات آنورکتال را تحت تأثير قرار دهد، ممکن است باعث بى‌اختيارى شود.

يافته‌هاى بالينى

در بى‌اختيارى نوروژنيک، آتونى عضلات لگنى همراه با شل‌شدن مجراى مقعد، عدم حساسيت به تحريک لمسي، ناتوانى در انقباض ارادى عضلات مقعد و نبود رفلکس‌هاى مقعدى ديده مى‌شود. در بى‌اختيارى تروماتيک يا پس از جراحي، محيط حلقهٔ آنورکتال گسيخته شده‌است، و نقص را مى‌توان ديد و لمس کرد يک سرنخ در مورد محل نقص، نبودن چين‌خوردگى پوست دور مقعد به‌دليل غياب عضلهٔ زيرپوستى چين‌انداز پوست مقعد (corrugator cutis ani) زير آن است. توانائى کارکردى حلقهٔ عضلانى اسفنکترى را مى‌توان با مانومترى اَنال - رکتال تعيين کرد. بيمارى بدخيم يا التهابى شديد مى‌تواند باعث سختى سوراخ رکتوم شود که به‌سادگى تشخيص داده مى‌شود.

پيشگيرى

در حين جراحى‌هاى آنورکتوم، بايد از گشاد‌کردن با زور و بريدن غيرضرورى اسفنکترها اجتناب کرد.

پيش‌آگهى

بى‌اختيارى ناچيز را مى‌توان با اقدامات محافظه‌کارانه درمان کرد. در بيماران خاص، ترميم جراحى کنترل ارادى را بهبود خواهد بخشيد.

درمان

اقدامات طبى

براى بى‌اختيارى خفيف، اقدامات غيرجراحى (يعنى رژيم با مواد باقى‌ماندهٔ کم و داروهاى آنتى‌کلى‌نرژيک) ممکن است کفايت کند.

درمان جراحى

اسفنکتر آسيب‌ديده را مى‌توان در زمان آسيب، يا مدت‌ها بعد از آسيب در بيماران دچار بى‌اختيارى ناتوان‌کنندهٔ تثبيت‌شده ترميم کرد.


بافت‌ها بايد غيرعفونى و نرم باشند، به نحوى‌که زخم بتواند به‌صورت اوليه ترميم شود.


سرهاى بريدهٔ عضله به‌هم نزديک مى‌شوند. زمانى‌که نتوان عضلات را پيدا کرد از جراحى‌هاى ديگر استفاده مى‌شود. اين جراحى‌ها شامل بند فاسيالاتا، پيوند عضلهٔ گراسيليس از سمت داخلى ران، يا احاطه‌کردن مقعد با تورى هستند. در بعضى موارد، ممکن است معقول باشد که يک کولوستومى موقت را در زمان ترميم ايجاد کرد، يا اگر ترميم‌هاى پيشين ناموفق بوده باشند، کولوستومى دائمى ساخت.