در ساليان اخير چندين پيشرفت اساسى علمى و تکنيکى صورت گرفته است. بعضى از بيوتکنولوژى‌هاى نوين منجر به ساخت واکسن‌هاى کاملاً جديد گشته‌اند و يا موجب توسعه در ساخت واکسن‌هاى قبلى شده‌اند و در نتيجه واکسن‌هاى معتبرتر و مؤثرتر و در عين‌حال با عوارض کمتر و ارزان‌تر را عرضه کرده‌اند.


استفاده از روش دوباره‌سازى DNA و نيز هيبريدهاى ترشحى آنتى‌بادى‌هاى اختصاصى مونوکلونال که هر دو از پيشرفت‌هاى جديد تکنولوژيک هستند منجر به توسعه واکسن‌هائى مقابل برخى از بيمارى‌ها از جمله بيمارى‌هاى انگلى و بعضى از بيمارى‌هاى شديدى که گرايش به بافت عصبى دارند شده‌اند در حالى‌که اين‌گونه بيمارى‌ها قبلاً غيرقابل پيشگيرى بودند. انتظار مى‌رود پيشرفت‌هاى بيشترى در اين زمينه صورت بگيرد.


همچنين تکنولوژى‌هاى جديد منجر به افزايش دانش بشر در مورد مشخصات آنتى‌ژنيک ميکروارگانيسم‌ها، ساختمان مولکولى آنها و نقش دقيق ايمنولوژيک قسمت‌هاى مختلف آنها با توجه به پاسخ ايمنى ايجاد شده مقابل آنها گشته‌اند و افق‌هاى جديدى را در مورد روش‌هاى ايمنى‌بخشى گشوده‌اند.


بسيارى از واکسن‌هائى که در اين مبحث به آنها پرداخته‌ايم هنوز در مرحله تجربى هستند ولى نتايج نسبتاً رضايت‌بخش بوده‌اند. ساير واکسن‌ها در گذشته نيز مورد استفاده بوده‌اند و تأثير سرولوژيک و اپيدميولوژيک خود را به‌اثبات رسانده‌اند.