بهبود بخشيدن ژنوتيپ انساني، به‌تنهائى فايده‌اى دربر ندارد مگر اينکه به‌همراه محيطى باشد که ژن‌ها را قادر سازد، تا خود را به‌راحتى بروز دهند. در طول تاريخ، انسان بيش از آن که ژن‌هاى خود را با محيط منطبق کند محيط را با ژن‌هاى خود منطبق کرده است. مطالعه بر روى بچه‌هاى عقب‌مانده ذهنى (از نوع خفيف) نشان مى‌دهد که مواجهه با تحريکات محيطى ميزان ضريب هوشى آنها را بهبود مى‌دهد. بنابراين، بهبود بخشيدن نژاد انساني، در مقابله توارث و محيط نيست، بلکه تعامل متقابل عوامل محيطى و توارث، نقش اساسى را ايفاء مى‌کند. چنين دست‌کارى در محيط اصلاح نژاد ناميده مى‌شود و دورنماى بسيار موفقى براى آن پيش‌بينى مى‌شود.