کمردرد علل متعددى دارد. علل مربوط به بيمارى‌هاى زنان عبارتند از: آندومتريوز، فيبروئيد رحم، عفونت لگنى و جابه‌جائى رحم. علل عصبى عبارتند از: بيرون‌زدگى ديسک (جابه‌جائى يا پاره شدن بالشتک ژلاتينى بين دو مهره) يا تومورى که به يکى از اعصاب نخاعى دست‌اندازى کرده باشد. اختلالات استخوانى متعددى مى‌توانند باعث کمردرد شوند که عبارتند از: التهاب استحاله‌اى مفصل (به مبحث التهاب استخوانى مفصلى مراجعه کنيد). جابه‌جائى مهره‌ها (اسپونديلوليستزيس)، ناهنجارى‌هاى مادرزادى مهره‌ها، جمع شدن مهره‌ها (در پوکى استخوان شايع است)، تومورها، و البته آسيب‌ديدگى کمر.


اکثر کمردردها غيراختصاصى هستند و علت مشخصى ندارند. يا به‌نظر مى‌رسد بعد از ورزش سنگين يا بلند کردن اجسام ايجاد شوند. اين کمردردها ممکن است به‌تدريج يا ناگهانى بروز کنند مثل وقتى که جسم سنگينى را بلند مى‌کنيد. اين درد معمولاً مداوم است، با خم کردن يا چرخانيدن کمر افزايش مى‌يابد و با خشکى بعد از دراز کشيدن يا نشستن همراه است. اين کمردردها معمولاً در اثر کشش عضلات و رباط‌ها ايجاد مى‌شوند و شما معمولاً مى‌توانيد خودتان آنها را درمان کنيد.

درمان

استراحت کامل در بستر روى يک تشک سفت ممکن است در کمردرد شديد ضرورى باشد، ولى معمولاً استراحت متناوب بهتر و تنها اقدام مورد نياز است. هنگام استراحت به پشت دراز بکشيد و يک بالش زير دو زانو و ساق‌ پاى خود بگذاريد و يا به پهلو بخوابيد و زانوهاى خود را به طرف قفسهٔ سينه خود ببريد و يک بالش را درازا بين زانوها و ساق‌هاى پاى خود قرار دهيد.


بعد از يک آسيب‌‌ديدگى حاد فوراً يک کيسهٔ يخ (که در يک حوله پيچيده شده است) روى کمر خود بگذاريد، و يا از يک نفر بخواهيد کمر شما را مالش دهد. بعدها وقتى‌که خشکى کمر بروز کرد، گرما ممکن است مؤثرتر باشد. گرماى مرطوب حام گرم يا حوضچه‌هاى آب‌گرم از لائى‌هاى پارچه‌اى گرم مؤثر هستند.


مسکن‌هاى ملايم مثل آسپيرين يا ايبوپروفن (به مبحث دردها و مسکن‌ها مراجعه کنيد) به تسکين درد کمک مى‌کنند. از مصرف داروهاى شل‌کننده عضلات خوددارى کنيد مگر آنکه به‌طور خاص توسط پزشک تجويز شوند.


در موارد زير بايد براى کمردرد خود به پزشک مراجعه کنيد:


۱. اگر درد پيش از ۳ تا ۴ روز تداوم يابد.


۲. اگر در پاهاى خود احساس ضعف، کرختي، يا گزگز کرديد.


۳. اگر دچار درد سياتيک شديد. اين درد ناگهانى است و به پشت پا انتشار مى‌يابد. اين درد در اثر فشار روى عصب سياتيک و اغلب به‌علت بيرو‌ن‌زدگى ديسک ايجاد مى‌شود و معمولاً با سرفه يا عطسه بدتر مى‌شود.


۴. اگر همراه با کمردرد تب ايجاد شود.


۵. اگر دچار عدم توانائى تنظيم تخليه مثانه و روده به‌صورت بى‌اختيارى و يا اشکال در دفع ادرار، شديد (احتمال آسيب اعصاب نخاعى).

جلوگيرى از کمردرد

کمر خود را با اعمال رفتارهاى مناسب، محافظت کنيد.


۱. هنگام بلند کردن اجسام سنگين، کمر خود را راست نگه داريد و زانوهاى خود را خم کنيد و اجازه دهيد پاهاى شما کار را انجام دهد. براى بلند کردن اجسام خم نشويد.


۲. کفش‌هاى پاشنه کوتاه و راحت بپوشيد. هرچه پاشنه‌هاى کفش بلندتر باشد، کمر شما در وضعيت غيرطبيعى‌‌ترى قرار مى‌گيرد.


۳. هنگام نشستن، يک صندلى محکم و دسته‌دار انتخاب کنيد. پشت خود را راست نگه داريد و شانه‌‌هاى خود را شل کنيد. زانوهاى خود را کمى بالاتر از مفصل ران قرار دهيد (در صورت لزوم يک چهارپايهٔ کوتاه يا کتاب زير پاى خود بگذاريد). کف پاى خود را صاف روى زمين قرار دهيد.


اگر خسته‌ايد از انداختن خود روى صندلى خوددارى کنيد. در عوض زانوى خود را خم کنيد و طورى دراز بکشيد که کمر شما با زمين تماس يابد. وقتى براى مدت طولانى نشسته يا ايستاده‌ايد، خميدگى رو به جلوى طبيعى کمر (لوردوز) را با کشيدن متناوب شانه‌ها رو به عقب، برقرار کنيد تا آنکه فشار کمى روى کمر و لگن خود احساس نمائيد.


۴.هنگام ايستادن وزن خود را به‌طور مساوى روى دو پاى خود قرار دهيد. از قفل کردن زانوها به‌هم خوددارى کنيد. با انقباض عضلات شکم و کفل کمر خود را راست نگه داريد.


۵. وزن خود را حد مطلوب نگه داريد (به مبحث جدول وزن مطلوب مراجعه کنيد). چاقي، فشار وارد بر کمر شما را زياد مى‌کند.


۶. روى تشک نسبتاً سفت بخوابيد يا يک تخته زير تشک خود قرار دهيد. به‌ خاطر داشته باشيد که تشک فرسوده مى‌شود. وقتى تشک شما شل شد آن را دور بيندازيد و يک تشک محکم و نو بخريد.


۷. از ورزش‌ها و تمرين‌هاى بدنى پرخطر مثل فوتبال، قايقراني، شيرجه، بولينگ، تند يا در سرازيرى دويدن، و وزنه‌بردارى خوددارى کنيد. تمرين‌هاى بدنى کم‌خطر و مفيد عبارتند از: پياده‌روى سريع، دوچرخه‌سواري، و شنا. اينها تمرين‌هاى بدنى کم برخوردى هستند که از وارد شدن فشار زياد به کمر و وضعيت نامناسب عضلات آن جلوگيرى مى‌کنند.