مادهٔ ۲۳۲

با اقرار به قتل عمد گرچه يک مرتبه هم باشد قتل عمد ثابت مى‌شود.

مادهٔ ۲۳۳

اقرار در صورتى نافذ است که اقرارکننده داراى اوصاف زير باشد:


۱. عقل     ۲. بلوغ     ۳. اختيار     ۴. قصد.


بنابراين اقرار ديوانه و مست و کودک و مجبور و اشخاصى که قصد ندارند مانند ساهى و هازل و نائم و بيهوش نافذ نيست.

مادهٔ ۲۳۴

اقرار به قتل عمد از کسى که به‌سبب سفاهت يا افلاس محجور باشد نافذ و موجب قصاص است.

مادهٔ ۲۳۵

اگر کسى به قتل عمدى شخصى اقرار نمايد و ديگرى به قتل عمدى يا خطائى همان مقتول اقرار کند وليِ دم در مراجعه به‌هر يک از اين دو نفر مخير است که برابر اقرار وى عمل نمايد و نمى‌تواند مجازات هر دو را مطالبه کند.

مادهٔ ۲۳۶

اگر کسى به قتل عمدى شخصى اقرار کند و پس از آن ديگرى به قتل عمدى همان مقتول اقرار نمايد در صورتى‌که اولى از اقرار خود برگردد قصاص يا ديه از هر دو ساقط است و ديه از بيت‌المال پرداخت مى‌شود و اين در حالى‌است که قاضى احتمال عقلائى ندهد که قضيه توطئه‌آميز است.


تبصره:

در صورتى‌که قتل عمدى برحسب شهادت شهود يا قسامه يا علم قاضى قابل اثبات باشد قاتل به تقاضاى ولى دم قصاص مى‌شود.