مادهٔ ۲۱۹

کسى که محکوم به قصاص است بايد با اذنِ وليِ دم او را کشت. پس اگر کسى بدون اذن ولى دم او را بکشد مرتکب قتلى شده که موجب قصاص است.

مادهٔ ۲۲۰

پدر يا جد پدرى که فرزند خود را بکشد قصاص نمى‌شود و به پرداختِ ديهٔ قتل به ورثهٔ مقتول و تعزير محکوم خواهد شد.

مادهٔ ۲۲۱

هرگاه ديوانه يا نابالغى عمداً کسى را بکشد خطا محسوب و قصاص نمى‌شود بلکه بايد عاقلهٔ آنها ديهٔ قتل خطا را به ورثهٔ مقتول بدهند.


تبصره:

در جرائم قتل نفس يا نقص عضو اگر جرم ارتکابى عمدى باشد و مرتکب صغير يا مجنون باشد و پس از بلوغ يا اقافهٔ مرتکب، مجنى‌عليه در اثر سرايت فوت شود مستوجب قصاص نمى‌باشد.

مادهٔ ۲۲۲

هرگاه عاقل ديوانه‌اى را بکشد قصاص نمى‌شود بلکه بايد ديهٔ قتل را به ورثهٔ مقتول بدهد و در صورتى‌که اقدام وى موجب اخلال در نظم جامعه يا خوف شده و يا بيم تجرى مرتکب و يا ديگران گردد موجب حبس تعزيرى از ۳ تا ۱۰ سال خواهد بود.

مادهٔ ۲۲۳

هرگاه بالغ نابالغى را بکشد قصاص مى‌شود.

مادهٔ ۲۲۴

قتل در حال مستى موجب قصاص است مگر اينکه ثابت شود که در اثر مستى به‌کلى مسلوب‌الاختيار بوده و قص از او سلب شده است و قبلاً براى چنين عملى خود را مست نکرده باشد و در صورتى‌که اقدام وى موجب اخلال در نظم جامعه و يا خوف شده و يا بيم تجرى مرتکب و يا ديگران گردد موجب حبس تعزيرى از ۳ تا ۱۰ سال خواهد بود.

مادهٔ ۲۲۵

هرگاه کسى در حال خواب يا بيهوشى شخصى را بکشد قصاص نمى‌شود فقط به ديهٔ قتل به ورثهٔ مقتول محکوم خواهد شد.

مادهٔ ۲۲۶

قتل نفس در صورتى موجب قصاص است که مقتول شرعاً مستحق کشتن نباشد و اگر مستحق قتل باشد قاتل بايد استحقاق قتل او را طبق موازين در دادگاه اثبات کند.