مادهٔ ۱۳۹

قذف نسبت دادن زنا يا لواط است به شخص ديگرى.

مادهٔ ۱۴۰

حد قذف براى قذف‌کنندهٔ مرد يا زن هشتاد تازيانه است.


تبصرهٔ ۱:

اجراء حد قذف منوط به مطالبهٔ مقذوف است.


تبصرهٔ ۲:

هرگاه کسى امرى غير از زنا يا لواط، مانند مساحقه و ساير کارهاى حرام را به شخصى نسبت دهد به شلاق تا ۷۴ ضربه محکوم خواهد شد.

مادهٔ ۱۴۱

قذف بايد روشن و بدون ابهام بوده و نسبت‌دهنده به معناى لفظ آگاه باشد، گرچه شنونده معناى آن را نداند.

مادهٔ ۱۴۲

هرگاه کسى به فرزند مشروع خود بگويد تو فرزند من نيستى محکوم به حد قذف مى‌شود هم‌چنين اگر کسى به فرزند مشروع ديگرى بگويد تو فرزند او نيستى محکوم به حد قذف خواهد شد.


تبصره:

در موارد مادهٔ فوق هرگاه قرينه‌اى در بين باشد که منظور قذف نيست حد ثابت نمى‌شود.

مادهٔ ۱۴۳

هرگاه کسى به شخصى بگويد که تو با فلان زن زنا کرده‌اى يا با فلان مرد لواط نموده‌اى نسبت به مخاطب قذف خواهد بود و گوينده محکوم به حدِ قذف مى‌شود.

مادهٔ ۱۴۴

هرگاه کسى به قصد نسبت دادن زنا به شخصى مثلاً چنين گويد (زن قحبه) يا خواهر قحبه يا مادر قحبه نسبت به کسى که زنا را به او نسبت داده است محکوم به حد قذف مى‌شود و نسبت به مخاطب که به‌واسطهٔ اين دشنام اذيت شده است تا ۷۴ ضربه شلاق تعزير مى‌شود.

مادهٔ ۱۴۵

هر دشنامى که باعث اذيت‌ شنونده شود و دلالت بر قذف نکند مانند اينکه کسى به زن خود بگويد تو باکره نبودى موجب محکوميت گوينده به شلاق تا ۷۴ ضربه مى‌شود.

مادهٔ ۱۴۶

قذف در مواردى موجب حد مى‌شود که قذف‌کننده بالغ و عاقل و مختار و داراى قصد باشد و قذف شنونده نيز بالغ و عاقل و مسلمان و عفيف باشد، در صورتى‌که قذف‌کننده و يا قذف‌شونده فاقد يکى از اوصاف فوق باشد حد ثابت نمى‌شود.

مادهٔ ۱۴۷

هرگاه نابالغ مميز کسى را قذف کند به‌نظر حاکم تأديب مى‌شود و هرگاه يک فرد بالغ و عاقل شخص نابالغ يا غير مسلمان را قذف کند تا ۷۴ ضربه شلاق تعزير مى‌شود.

مادهٔ ۱۴۸

اگر قذف‌شونده به آنچه به او نسبت داده شده است تظاهر نمايد قذف‌کننده حد و تعزير ندارد.

مادهٔ ۱۴۹

هرگاه خويشاوندان يکديگر را قذف کنند محکوم به حد مى‌شوند.


تبصره:

اگر پدر يا جد پدرى فرزند خود را قذف کند تعزير مى‌شود.

مادهٔ ۱۵۰

هرگاه مردى همسر متوفى خود را قذف کند و آن زن جز فرزند همان مرد وارثى نداشته باشد حد ثابت نمى‌شود اما اگر آن زن وارثى غير از فرزند همان مرد داشته باشد، حد ثابت مى‌شود.

مادهٔ ۱۵۱

هرگاه شخصى چند نفر را به‌طور جداگانه قذف کند در برابر قذف هريک جداگانه حد بر او جارى مى‌شود خواه همگى با هم مطالبهٔ حد کنند، خواه به‌طور جداگانه.

مادهٔ ۱۵۲

هرگاه شخصى چند نفر را به يک لفظ قذف نمايد اگر هرکدام از آنها جداگانه خواهان حد شوند براى قذف هريک از آنها حد جداگانه‌اى جارى مى‌گردد ولى اگر با هم‌خواهان حد شوند فقط يک حد ثابت مى‌شود.

مادهٔ ۱۵۳

قذف با دو بار اقرار يا با شهادت دو مرد عادل اثبات مى‌شود.

مادهٔ ۱۵۴

اقرار در صورتى نافذ است که اقرارکننده بالغ و عاقل و مختار و داراى قصد باشد.

مادهٔ ۱۵۵

تازيانه بر روى لباس متعارف و به‌طور متوسط زده مى‌شود.

مادهٔ ۱۵۶

تازيانه را نبايد به سر و صورت و عورت قذف‌کننده زد.

مادهٔ ۱۵۷

هرگاه کسى چند بار اشخاص را قذف کند و بعد از هربار حد بر او جارى شود در مرتبهٔ چهارم کشته مى‌شود.

مادهٔ ۱۵۸

هرگاه قذف‌کننده بعد از اجراء حد بگويد آنچه گفتم حق بود تا ۷۴ ضربه شلاق تعزير مى‌شود.

مادهٔ ۱۵۹

هرگاه يک نفر را چند بار به يک سبب مانند زنا قذف کند فقط يک حد ثابت مى‌شود.

مادهٔ ۱۶۰

هرگاه يک نفر را به چند سبب مانند زنا و لواط قذف کند چند حد ثابت مى‌شود.

مادهٔ ۱۶۱

حد قذف در موارد زير ساقط مى‌شود:


۱. هرگاه قذف‌شونده، قذف‌کننده را تصديق نمايد.

۲. هرگاه شهود با نصاب معتبر آن به چيزى که مورد قذف است شهادت دهند.

۳. هرگاه قذف‌شونده يا همهٔ ورثهٔ او قذف‌کننده را عفو نمايند.

۴. هرگاه مردى زنش را پس از قذف لعان کند.

مادهٔ ۱۶۲

هرگاه دو نفر يکديگر را قذف کنند خواه قذف آنها همانند و خواه مختلف باشد حد ساقط و هريک تا ۷۴ ضربه شلاق تعزير مى‌شوند.

مادهٔ ۱۶۳

حد قذف اگر اجراء يا عفو نشود به وراث منتقل مى‌گردد.

مادهٔ ۱۶۴

حق مطالبهٔ حد قذف به همهٔ وارثان به‌جز زن و شوهر منتقل مى‌شود و هريک از ورثه مى‌توانند آن را مطالبه کنند هرچند ديگران عفو کرده باشند.