مادهٔ ۱۹۴

دليل عبارت از امرى است که اصحاب دعوا براى اثبات يا دفاع از دعوا به آن استناد مى‌نمايند.

مادهٔ ۱۹۵

دلايلى که براى اثبات عقود يا ايقاعات يا تعهدات يا قراردادها اقامه مى‌شود، تابع قوانينى است که در موقع انعقاد آنها مجرى بوده است، مگر اينکه دلايل مذکور از ادلهٔ شرعيه‌اى باشد که مجرى نبوده و يا خلاف آن در قانون تصريح شده باشد.

مادهٔ ۱۹۶

دلايلى که براى اثبات وقايع خارجى از قبيل ضمان قهري، نسب و غيره اقامه مى‌شود، تابع قانونى است که در موقع طرح دعوا مجرى مى‌باشد.

مادهٔ ۱۹۷

اصل برائت است، بنابراين اگر کسى مدعى حق يا دينى بر ديگرى باشد بايد آن را اثبات کند، در غير اين‌صورت با سوگند خوانده حکم برائت صادر خواهد شد.

مادهٔ ۱۹۸

در صورتى‌که حق يا دينى برعهدهٔ کسى ثابت شد، اصل بر بقاء آن است مگر اينکه خلاف آن ثابت شود.

مادهٔ ۱۹۹

در کليهٔ امور حقوقي، دادگاه علاوه بر رسيدگى به دلايل مورد استناد طرفين دعوا، هرگونه تحقيق يا اقدامى که براى کشف حقيقت لازم باشد، انجام خواهد داد.

مادهٔ ۲۰۰

رسيدگى به دلايلى که صحت آن بين طرفين مورد اختلاف و مؤثر در تصميم نهائى باشد در جلسهٔ دادرسى به‌عمل مى‌آيد مگر در مواردى که قانون طريق ديگرى معين کرده باشد.

مادهٔ ۲۰۱

تاريخ و محل رسيدگى به طرفين اطلاع داده مى‌شود مگر در مواردى که قانون طريق ديگرى تعيين کرده باشد. عدم حضور اصحاب دعوا مانع از اجراء تحقيقات و رسيدگى نمى‌شود.