شرايط اقرار

ماده ٔ۱۲۵۹

اقرار عبارت از اخبار به حقى است براى غير بر ضرر خود.

ماده ۱۲۶۰ٔ

اقرار واقع مى‌شود به هر لفظى که دلالت بر آن نمايد.

مادهٔ ۱۲۶۱

اشارهٔ شخص لال که صريحاً حاکى از اقرار باشد صحيح است.

مادهٔ ۱۲۶۲

اقرارکننده بايد بالغ و عاقل و قاصد و مختار باشد بنابراين اقرار صغير و مجنون در حال ديوانگى و غير قاصد و مکره مؤثر نيست.

مادهٔ ۱۲۶۳

اقرار سفيه در امور مالى مؤثر نيست.

مادهٔ ۱۲۶۴

اقرار مُفَلَّس و ورشکسته نسبت به اموال خود بر ضرر ديّان نافذ نيست.

مادهٔ ۱۲۶۵

اقرار مدعى افلاس و ورشکستگى در امور راجع‌به اموال خود به ملاحظهٔ حفظ حقوق ديگران منشاء اثر نمى‌شود، تا افلاس يا عدم افلاس او معين گردد.

مادهٔ ۱۲۶۶

در مقرٌّله اهليت شرط نيست ليکن برحسب قانون بايد بتواند داراى آنچه که به نفع او اقرار شده است بشود.

مادهٔ ۱۲۶۷

اقرار به نفع متوفى دربارهٔ ورثهٔ او مؤثر خواهد بود.

مادهٔ ۱۲۶۸

اقرار معلّق مؤثر نيست.

مادهٔ ۱۲۶۹

اقرار به امرى که عقلاً يا عادتاً ممکن نباشد و يا برحسب قانون صحيح نيست اثرى ندارد.

مادهٔ ۱۲۷۰

اقرار براى حمل در صورتى مؤثر است که زنده متولد شود.

مادهٔ ۱۲۷۱

مقرٌّله اگر به کلى مجهول باشد اقرار اثرى ندارد و اگر فى‌الجمله معلوم باشد مثل اقرار يکى از دو نفر معين، صحيح است.

مادهٔ ۱۲۷۲

در صحت اقرار، تصديق مقرٌّله شرط نيست ليکن اگر مفاد اقرار را تکذيب کند اقرار مزبور در حق او اثرى نخواهد داشت.

مادهٔ ۱۲۷۳

اقرار به نسب در صورتى صحيح است که اولاً تحقق نسب برحسب عادت و قانون ممکن باشد ثانياً کسى که نسب او اقرار شده تصديق مگر در مورد صغيرى که اقرار بر فرزندى او شده به شرط آنکه منازعى در بين نباشد.

مادهٔ ۱۲۷۴

اختلاف مقر و مقرٌّله در سب اقرار، مانع صحت اقرار نيست.

آثار اقرار

مادهٔ ۱۲۷۵

هرکس اقرار به حقى براى غير کند ملزم به اقرار خود خواهد بود.

مادهٔ ۱۲۷۶

اگر کذب اقرار نزد حاکم ثابت شود آن اقرار اثرى نخواهد داشت.

مادهٔ ۱۲۷۷

انکار بعد از اقرار مسموع نيست ليکن اگر مقر ادعا کند اقرار او فاسد يا مبنى بر اشتباه يا غلط بوده، شنيده مى‌شود و همچنين است در صورتى‌که براى اقرار خود عذرى ذکر کند که قابل قبول باشد: مثل اينکه بگويد اقرار به گرفتن وجه در مقابل سند يا حواله بوده که وصول نشده ليکن دعاوى مذکوره مادامى که اثبات نشده مضر به اقرار نيست.

مادهٔ ۱۲۷۸

اقرار هرکس فقط نسبت به خود آن شخص و قائم مقام او نافذ است و در حق ديگرى نافذ نيست مگر در موردى که قانون آن را ملزم قرار داده باشد.

مادهٔ ۱۲۷۹

اقرار شفاهى واقع در خارج از محکمه را در صورتى مى‌توان به شهادت شهود اثبات کرد که اصل دعوى به شهادت شهود قابل اثبات باشد و يا ادله و قرائنى بر وقوع اقرار موجود باشد.

مادهٔ ۱۲۸۰

اقرار کتبى در حکم اقرار شفاهى است.

مادهٔ ۱۲۸۱

قيد دين در دفتر تجارت به منزلهٔ اقرار کتبى است.

مادهٔ ۱۲۸۲

اگر موضوع اقرار در محکمه مقيد به قيد يا وصفى باشد مقرٌّله نمى‌تواند آن را تجزيه کرده از قسمتى از آنکه به نفع او است بر ضرر مقر استفاده نمايد و از جزءِ ديگر آن صرف‌نظر کند.

مادهٔ ۱۲۸۳

اگر اقرار داراى دو جزءِ مختلف‌الاثر باشد که ارتباط تامى با يکديگر داشته باشند (مثل اينکه مدعى عليه اقرار به اخذ وجه از مدعى نموده و مدعى رد شود) مطابق مادهٔ ۱۳۳۴ اقدام خواهد شد.