مادهٔ ۶۳۵

عاريه عقدى است که به‌موجب آن احد طرفين به ‌طرف ديگر اجازه مى‌دهد که از عين مال او مجاناً منتفع شود.


عاريه‌دهنده را معير و عاريه‌گيرنده را مستعير گويند.

مادهٔ ۶۳۶

عاريه‌دهنده علاوه بر اهليت بايد مالک منفعت مالى باشد که عاريه مى‌دهد اگرچه مالک عين نباشد.

مادهٔ ۶۳۷

هر چيزى که بتوان با ابقاء اصلش از آن منتفع شد مى‌تواند موضوع عقد عاريه گردد. منفعتى که مقصود از عاريه است منفعتى است که مشروع و عقلائى باشد.

مادهٔ ۶۳۸

عاريه عقدى است جايز و به موت هر يک از طرفين منفسخ مى‌شود.

مادهٔ ۶۳۹

هرگاه مال عاريه داراى عيوبى باشد که براى مستعير توليد خسارتى کند معير مسئول خسارت وارده نخواهد بود مگر اينکه عرفاً مسبب محسوب شود.


همن حکم در مورد مودع و موجر و امثال آنها نيز جارى مى‌باشد.

مادهٔ ۶۴۰

مستعير ضامن تلف يا نقصان مال عاريه نمى‌باشد مگر در صورت تفريط يا تعدي.

مادهٔ ۶۴۱

مستعير مسئول منقصت ناشى از استعمال مال عاريه نيست مگر اينکه در غير مورد اذن، استعمال نموده باشد و اگر عاريه مطلق بوده برخلاف متعارف استفاده کرده باشد.

مادهٔ ۶۴۲

اگر بر مستعير شرط ضمان شده باشد مسئول هر کسر و نقصانى خواهد بود اگرچه مربوط به عمل او نباشد.

مادهٔ ۶۴۳

اگر بر مستعير شرط ضمان منقصت ناشى از صرف استعمال نيز شده باشد ضامن اين منقصت خواهد بود.

مادهٔ ۶۴۴

در عاريهٔ طلا و نقره اعم از مسکوک و غير مسکوک مستعير ضامن است هرچند شرط ضمان نشده و تفريط يا تعدى هم نکرده باشد.

مادهٔ ۶۴۵

در رد عاريه بايد مفاد ۶۲۴ و ۶۲۶ تا ۶۳۰ رعايت شود.

مادهٔ ۶۴۶

مخارج لازمه براى انتفاع از مال عاريه برعهدهٔ متسعير است و مخارج نگهدارى آن تابع عرف و عادت است مگر اينکه شرط خاصى شده باشد.

مادهٔ ۶۴۷

مستعير نمى‌تواند مال عاريه را به‌ هيچ نحوى به تصرف غير دهد مگر به اذن معير.