مادهٔ ۷۹۵

هبه عقدى است که به‌موجب آن يک نفر مالى را مجاناً به کس ديگرى تمليک مى‌کند، تمليک‌کننده واهب، طرف ديگر را متهب، مالى را که مورد هبه است عين موهوبه مى‌گويند.

مادهٔ ۷۹۶

واهب بايد براى معامله و تصرف در مال خود اهليت داشته باشد.

مادهٔ ۷۹۷

واهب بايد مالک مالى باشد که هبه مى‌کند.

مادهٔ ۷۹۸

هبه واقع نمى‌شود مگر با قبول و قبض متّهب اعم از اينکه مباشر قبض خود متهب باشد يا وکيل او و قبض بدون اذن واهب اثرى ندارد.

مادهٔ ۷۹۹

در هبه به صغير يا مجنون يا سفيه قبض وليّ معتبر است.

مادهٔ ۸۰۰

در صورتى‌که عين موهوبه در يد متهب باشد محتاج به قبض نيست.

مادهٔ ۸۰۱

هبه ممکن است معوض باشد و بنابراين واهب مى‌تواند شرط کند که متهب مالى را به او هبه کند يا عمل مشروعى را مجاناً به‌جا آورد.

مادهٔ ۸۰۲

اگر قبل از قبض، واهب يا متهب فوت کند هبه باطل مى‌شود.

مادهٔ ۸۰۳

بعد از قبض نيز واهب مى‌تواند با بقاء عين موهوبه از هبه رجوع کند مگر در موارد ذيل:


- در صورتى‌که متهب پدر يا مادر و يا اولاد واهب باشد؛


- در صورتى‌که هبه معوّض بوده و عوض هم داده شده باشد؛


- در صورتى‌که عين موهوبه از ملکيت متهب خارج شده يا متعلق به غير واقع شود خواه قهراً مثل اينکه متهب به واسطهٔ فلس محجور شود خواه اختياراً مثل اينکه عين موهوبه به رهن داده شود؛


- در صورتى‌که در عين موهوبه تغييرى حاصل شود.

مادهٔ ۸۰۴

در صورت رجوع واهب نماآت عين موهوبه اگر متصل باشد مال واهب و اگر منفصل باشد مال متهب خواهد بود.

مادهٔ ۸۰۵

بعد از فوت واهب يا متهب رجوع ممکن نيست.

مادهٔ ۸۰۶

هرگاه داين طلب خود را به مديون ببخشد حق رجوع ندارد.

مادهٔ ۸۰۷

اگر کسى مالى را به‌عنوان صدقه به ديگرى بدهد حق رجوع ندارد.