مادهٔ ۶۴۸

قرض عقدى است که به‌موجب آن احد طرفين مقدار معينى از مال خود را به طرف ديگر تمليک مى‌کند که طرف مزبور مثل آن را از حيث مقدار و جنس و وصف رد نمايد و در صورت تعذّر رد مثل، قيمت يوم‌الرد را بدهد.

مادهٔ ۶۴۹

اگر مالى که موضوع قرض است بعد از تسليم، تلف يا ناقص شود از مال مقترض است.

مادهٔ ۶۵۰

مقترض بايد مثل مالى را که قرض کرده است رد کند اگرچه قيمتاً ترقى يا تنزل کرده باشد.

مادهٔ ۶۵۱

اگر براى اداء قرض به‌ وجه ملزمى اجلى معين شده باشد مقرض نمى‌تواند قبل از انقضاء مدت، طلب خود را مطالبه کند.

مادهٔ ۶۵۲

در موقع مطالبه، حاکم مطابق اوضاع و احوال براى مقترض مهلت يا اقساطى قرار مى‌دهد.

مادهٔ ۶۵۳

منسوخ است(۱).


(۱صلاحى مورخ ۸/۱۰/۱۳۶۱. مادهٔ ۶۵۳ مصوب ۱۳۰۷ - مقترض مى‌تواند به وجه ملزمى به مقرض وکالت دهد در مدتى که قرض بر ذمهٔ او باقى است مقدار معينى از دارائى مديون را در هر ماه يا در هر سال مجاناً به خود منتقل نمايد.