- مادهٔ ۳۰۱:

کسى که عمداً يا اشتباهاً چيزى را که مستحق نبوده است دريافت کند ملزم است که آن را به مالک تسليم کند.


- مادهٔ ۳۰۲:

اگر کسى که اشتباهاً خود را مديون مى‌دانست آن دين را تأديه کند حق دارد از کسى که آن را بدون حق، اخذ کرده است استرداد نمايد.


- مادهٔ ۳۰۳:

کسى که مالى را من غير حق، دريافت کرده است ضامن عين و منافع آن است اعم از اينکه به عدم استحقاق خود عالم باشد يا جاهل.


- مادهٔ ۳۰۴:

اگر کسى که چيزى را من غير حق دريافت کرده است خود را محق مى‌دانسته ليکن در واقع محق نبوده و آن چيز را فروخته باشد، معامله، فضولى و تابع احکام مربوطه به آن خواهد بود.


- مادهٔ ۳۰۵:

در مورد موارد فوق صاحب مال بايد از عهدهٔ مخارج لازمه که براى نگاهدارى آن شده است برآيد مگر در صورت علم متصرف به عدم استحقاق خود.


- مادهٔ ۳۰۶:

اگر کسى اموال غايب يا محجور و امثال آنها را بدون اجازه مالک يا کسى که حق اجازه دارد اداره کند بايد حساب زمان تصدى خود را بدهد. در صورتى‌که تحصيل اجازهٔ در موقع، مقدور بوده يا تأخير در دخالت موجب ضرر نبوده است حق مطالبهٔ مخارج نخواهد داشت ولى اگر عدم دخالت يا تأخير در دخالت موجب ضرر صاحب مال باشد دخالت‌کننده، مستحق اخذ مخارجى خواهد بود که براى اداره کردن لازم بوده است.