مادهٔ ۲۷۴

نسبت به برواتى که وجه آن بايد در ايران به رؤيت يا به وعده از رؤيت تأديه شود اعم از اينکه برات در ايران صادر شده باشد يا در خارجه دارنده برات مکلف است پرداخت يا قبولى آن را در ظرف يک سال از تاريخ برات مطالبه نمايد و الاّ حق رجوع به ظهرنويس‌ها و هم‌چنين به برات‌دهنده‌اى که وجه برات را به محال‌عليه رسانيده است نخواهد داشت.

مادهٔ ۲۷۵

اگر در برات اعم از اينکه در ايران صادر شده باشد يا در خارجه براى تقاضاى قبولى مدت بيشتر يا کمترى مقرر شده باشد دارنده برات بايد در همان مدت قبولى برات را تقاضا نمايد و الاّ حق رجوع به ظهرنويس‌ها و برات‌دهنده‌اى که وجه برات را به محال‌عليه رسانيده است نخواهد داشت.

مادهٔ ۲۷۶

اگر ظهرنويسى براى تقاضاى قبولى مدتى معين کرده باشد دارنده برات بايد در مدت مزبور تقاضاى قبولى نمايد و الاّ در مقابل آن ظهرنويس نمى‌تواند از مقررات مربوطه به بروات استفاده کند.

مادهٔ ۲۷۷

هرگاه دارنده برات به رؤيت يا به وعده که در يکى از شهرهاى ايران صادر و بايد در ممالک خارجه تأديه شود در مواعد مقرر در مواد فوق قبولى نوشتن يا پرداخت وجه را مطالبه نکرده باشد مطابق مقررات همان مواد حق او ساقط خواهد شد.

مادهٔ ۲۷۸

مقررات فوق مانع نخواهد بود که بين دارنده برات و برات‌دهنده و ظهرنويس‌ها قرارداد ديگرى مقرر گردد.

مادۀ ۲۷۹

دارنده برات بايد روز وعده وجه برات را مطالبه کند.

مادهٔ ۲۸۰

امتناع از تأديه وجه برات بايد در ظرف ده روز از تاريخ وعده به‌وسيله نوشته‌اى که اعتراض عدم تأديه ناميده مى‌شود معلوم گردد(۱) .


(۱ظريه مورخ ۱۳/۲/۱۳۴۹ ا.ح.ق:

... روز وعده يا سررسيد که قانوناً موعد اقدام متعهد است نبايد جزء ده روز مقرر براى اعتراض عدم تأديه محسوب شود.

مادهٔ ۲۸۱

اگر روز دهم تعطيل باشد اعتراض روز بعد آن به‌عمل خواهد آمد(۱) .


(۱ظريه ۲۹۵۲/۷ - ۲۹/۱۰/۱۳۵۸ ا.ح.ق:

با توجه به مواد ۲۸۰ و ۲۸۱ قانون تجارت که مصرح است: امتناع از تأديه وجه برات بايد ظرف ده روز از تاريخ وعده به‌وسيله نوشته‌اى که اعتراض عدم تأديه ناميده مى‌شود معلوم گردد و اگر روز دهم تعطيل باشد. اعتراض روز بعد آن به‌عمل خواهد آمد و با توجه به مواد۲۹۳ و ۲۹۷ آن قانون که مراجع گيرنده اعتراض‌نامه را معين کرده است به‌نظر مى‌رسد که روزهاى پنج‌شنبه که مراجع گيرنده اعتراض‌نامه تعطيل رسمى ندارند نمى‌تواند جزء مدت اعتراض محسوب گردد.

مادهٔ ۲۸۲

نه فوت محال‌عليه نه ورشکستگى او نه اعتراض نکولى دارنده برات را از اعتراض عدم تأديه مستغنى نخواهد کرد(۱) .


(۱ظريه مورخ ۴/۳/۱۳۴۴ ا.ح.ق:

- بعد از فوت متعهد سفته و قبل از رسيدن اجل مقرر اعتراض عدم تأديه از تاريخ فوت به‌عمل نمى‌آيد و مادهٔ ۲۳۱ قانون امور حسبى (از قانون امور حسبى مصوب ۲/۴/۱۳۱۹: مادهٔ ۲۳۱: ديون مؤجل متوفى بعد از فوت حال مى‌شود.) هم که حکم به حال‌ شدن ديون موجل متوفى نموده در حقيقت امتيازى است که قانون در مقام تعيين تکليف ترکه براى طلبکاران در صورت فوت متعهد شناخته است و استفاده يا عدم استفاده از اين حق در اختيار دارنده سفته بوده و تأثيرى در سررسيد و ضمانت ظهرنويس‌ها و ساير مقررات مربوط به سفته ندارد بدين معنى که طلبکاران متعهد سفته مى‌توانند در صورت فوت وى طلب خود را دريافت دارند، در صورتى‌که پس از فوت متعهد به دريافت وجه سفته نايل نشوند فقط مى‌توانند در انقضاء سررسيد و ظرف موعد مقرر واخواست عدم تأديه عليه متعهد بنمايند.


- مسئوليت تضامنى ظهرنويس به تبعيت متعهد فوت شده تبديل به حال نمى‌شود ولى اگر ظهرنويس فوت نمايد دين فقط نسبت به او حال مى‌شود و حال شدن دين ظهرنويس هم تأثيرى در مسئوليت متعهد ندارد و در صورتى‌که دارنده سفته پس از فوت ظهرنويس طلب خود را از ترکه متوفى دريافت ننمايد فقط در تاريخ سررسيد مى‌تواند واخواست عدم تأديه به‌نام متعهد بنمايد.

مادهٔ ۲۸۳

در صورتى‌که قبول‌کننده برات قبل از وعده ورشکست شود حق اعتراض براى دارنده برات باقى است.

مادهٔ ۲۸۴

دارنده براتى که به‌علت عدم تأديه اعتراض شده است بايد در ظرف ده روز از تاريخ اعتراض عدم تأديه را به‌وسيله اظهارنامه رسمى يا مراسله سفارشى دو قبضه به کسى که برات را به او واگذار نموده اطلاع دهد.

مادهٔ ۲۸۵

هريک از ظهرنويس‌ها نيز بايد در ظرف ده روز از تاريخ دريافت اطلاع‌نامه فوق آن را به‌همان وسيله به ظهرنويس سابق خود اطلاع دهد.