مرکز پژوهش‌هاى خواص و کاربرد مواد و نيرو

مرکز پژوهش‌هاى خواص و کاربرد مواد و نيرو درسال ۱۳۵۳ به‌عنوان يک مؤسسهٔ تحقيقاتى علمى و صنعتي، تأسيس گرديد. در اساسنامهٔ مربوطه، مرکز مزبور، مستقل و غير انتفاعى و داراى شخصيت حقوقى است، وظيفه دارد پژوهش‌هاى لازم را در جهت پيشرفت تکنولوژى در داخل کشور و رفع مشکلات صنايع داخلى انجام دهد. پس از انقلاب دولت تصميم به انحلال و انتزاع بخش‌هائى از مرکز فوق قرار گرفت اما بعداً انصراف حاصل نمود و در سال ۱۳۶۱ مرکز ياد شده را به وزارت فرهنگ و آموزش‌عالى وابسته نمود.


هدف مرکز عبارت است از:


”انجام پژوهش‌هاى علمى در زمينهٔ خواص و کاربرد مواد و نيرو مورد استفاده در صنايعى از قبيل صنايع الکترونيک، مواد انرژي، سراميک، پتروشيمى و متالوژى“.

مرکز ملى تحقيقات علمى

با استفاده از اختيارات قانونى مندرج در”قانون تشکيل شوراى‌عالى فرهنگ و آموزش‌عالي“ در خصوص ايجاد مرکزى به نام ”مرکز ملى تحقيقات علمي“ لايحهٔ قانونى راجع‌به هماهنگي، تمرکز و ادغام سازمان و بودجهٔ مؤسسات تحقيقاتى و پژوهشى علمى در تاريخ ۱۸/۴/۵۹ به تصويب رسيد.

اساسنامهٔ اصلاحى کميسيون ملى يونسکو در ايران مصوب ۲۹/۶/۱۳۶۶

- به‌موجب مادهٔ هفتم اساسنامهٔ سازمان تربيتي، علمى و فرهنگى ملل‌متحد مصوب ۱۵/۴/۱۳۲۷ کميسيون ملى تربيتى علمى و فرهنگى (کميسيون ملى يونسکو) که در اين اساسنامه کميسيون ناميده مى‌شود مرکز عمل و ادارهٔ امور مربوط به برنامهٔ يونسکو در ايران است.


قانون اجازهٔ قبول عضويت قطعى ايران به سازمان تربيتى و علمى و فرهنگى ملل‌متحد مصوب ۱۵/۴/۱۳۲۷:


مادهٔ واحده- مجلس شوراى ملى اساسنامهٔ سازمان تربيتى و علمى و فرهنگى ملل‌متحد را تصويب مى‌نمايد و به دولت اجازه مى‌دهد قبول عضويت قطعى ايران را به سازمان تربيتى و علمى و فرهنگى ملل‌متحد اعلام دارد.


- کميسيون داراى شخصيت حقوقى است و اهداف و وظايف آن به‌شرح زير است:


۱. مشارکت در فعاليت‌هاى يونسکو به‌منظور استقرار صلح و ايجاد تفاهم متقابل ميان ملت‌ها از طريق اشاعهٔ دانش و معرفت و اهتمام در امر نشر فرهنگ و آموزش.


۲. تلاش در جهت برقراري، حفظ و بسط عدالت، آزادى و حقوق اساسى افراد انسانى با الهام از اصول اسلامى و اهداف يونسکو از طريق همکارى با سازمان مرکزى يونسکو و مؤسسات تابعهٔ آن.


۳. تلاش براى اعتلاء فرهنگ و اشاعهٔ ارزش‌هاى انسانى و مبارزه با مفاسد اخلاقي، از راه تبادل فکرى با صاحب‌نظران در قلمرو اديان و مذاهب، تعليم و تربيت و علم اخلاق.


۴. کوشش در غنى کردن انديشهٔ بشرى از راه نشر و بسط دانش به‌منظور اکمال فضيلت‌هاى انسانى.


۵. شناخت فرهنگ‌هاى گوناگون جوامع و معرفى فرهنگ اسلامى و ميراث فرهنگى ايران.


۶. تعميم آموزش نيز مبارزه با بيسوادى به‌عنوان مانع عمدهٔ تعالى فکرى و بسط توسعهٔ فرهنگي، از طريق همکارى با يونسکو و مؤسسات تابعه.


۷. همکارى و همگامى در ايجاد نظام نوين ارتباطات به‌منظور مبادلهٔ گستردهٔ اطلاعات در مقياس جهانى و مقابله با انحصارطلبى قدرت‌هاى جهانى در اين زمينه.


۸. ايجاد ارتباط بين سازمان يونسکو و سازمان‌هاى دولتى و غير‌دولتى کشور که در زمينه‌هاى آموزشي، تربيتي، علمي، فرهنگى و ارتباطات فعاليت دارند.


۹. تسهيل و توسعهٔ ارتباط با کميسيون‌هاى ملى يونسکو در کشورهاى ديگر، به‌ويژه کشورهاى منطقه، به‌منظور همکارى در اجراء برنامه‌ها و انجام مطالعات مشترک.


۱۰. همکارى در اجراء طرح‌ها و برنامه‌هائى که در چارچوب فعاليت‌هاى يونسکو از سوى دولت ارائه مى‌گردد.


۱۱. پيشنهاد بودجهٔ سالانهٔ کميسيون به وزارت فرهنگ و آموزش‌عالى.


۱۲. تعيين مصرف وجوه و اموالى که به‌عنوان هديه براى پيشرفت مقاصد يونسکو به کميسيون ملى تقديم مى‌شود و نظارت در مصرف آنها.

صندوق رفاه دانشجويان

صندوق‌هاى رفاه دانشجويان در مردادماه ۱۳۵۲ با هدف ”استفاده از اعتبارات دولتى و کمک‌هاى بخش خصوصى جهت کمک به دانشجويان بااستعداد که از بضاعت مالى کافى براى ادامهٔ تحصيل برخوردار نيستند“ تشکيل گرديد.


طبق اساسنامهٔ مربوط به مصوب اسفندماه ۱۳۵۲ صندوق‌هاى تحت نظر يک هيئت امنا که وزير علوم نيز از اعضاء و رئيس آن است اداره مى‌شود.


در گذشته صندوق‌ها از لحاظ تشکيلاتى زير نظر مستقيم سازمان امور دانشجويان کشور در وزارت علوم قرار داشتند. پس از انقلاب، دولت جمهورى اسلامى ايران، هيئت امنا را منحل و وظايف و اختيارات هيئت را به وزير فرهنگ و آموزش‌عالى تفويض نمود. پس از تبديل سازمان امور دانشجويان به معاونت دانشجوئي، صندوق‌ها همچنان وابسته به وزارت فرهنگ و آموزش‌عالى باقى ماندند.