تصويبنامه در اصطلاح حقوق ادارى يکى از تصميمات کلى و مهم مقامات صالح سياسى و ادارى کشور است و همانند قانون، جنبهٔ آمرانه دارد. تصويبنامه به‌معناى اخصّ، سندى رسمى است و دربردارندهٔ تصميمى که هيئت وزيران به حکم قانون و طبق مسئوليتى که در ادارهٔ عمومى کشور دارند اتخاذ مى‌کنند (همانجا). بنابراين هيچ تصويبنامه‌اى نمى‌تواند برخلاف قانون صورت گيرد. موضوع تصويبنامه‌ها بيشتر در زمينهٔ امور اداري، استخدامي، مالى و تدارکاتى است. تصويبنامه‌هاى هيئت دولت متعدد است و دستگاه‌هاى ذى‌ربط ملزم به اجراء مفاد آن هستند.


نمونه‌هائى از اين تصويبنامه‌ها عبارتند از:


- تصويبنامه‌ راجع به دستورالعمل محاسبهٔ پرداخت حق مأموريت روزانهٔ کارمندان و کارکنان اعزامى دولت به خارج از کشور (مصوب ۱۴/۲/۱۳۶۵).


- تصويبنامه راجع به بيمهٔ حوادث و فوت کارکنان دولت و سازمان‌هاى وابسته (مصوب ۲۳/۹/۱۳۶۶).


- تصويب آئين‌نامهٔ اجرائى قانون متعهدان خدمت وزارت آموزش و پرورش (مورخ ۸/۳/۱۳۶۹).


- تصويب پرداخت فوق‌العاده‌هاى خاص به رؤسا و معاونان واحدهاى آموزشى و کارکنان آموزشى وزارت آموزش و پرورش (مصوب ۱۰/۶/۱۳۷۲).