در مرداد ۱۳۴۶ مجدداً دانشسراى عالى داير شد و داراى چهار مؤسسه به‌شرح ذيل بود:


۱. مؤسسهٔ تربيت دبير براى تربيت دبيران رشته‌هاى مختلف مورد نياز وزارت آموزش و پرورش


۲. مؤسسهٔ تربيت مدير و راهنماى تعليماتى


۳. مؤسسهٔ تدريس رياضيات


۴. مؤسسهٔ تحقيقات و مطالعات تربيتى.


در شهريور ۱۳۵۳ دانشسراى عالى به دانشگاه تربيت‌معلم تغيير يافت. اين دانشگاه داراى شعبه‌هائى به‌نام دانشسراى عالى در يزد، زاهدان و سنندج بود. براى تربيت دبيران مورد نياز کشور در بعضى از دانشگاه‌ها، دانشکده‌اى به‌نام دانشکدهٔ علوم‌تربيتى ايجاد شد که وظيفهٔ اصلى آنها تربيت دبير در شعبه‌هاى مختلف بوده است. در دانشسراى عالى سپاه دانش و مدارس عالى نيز دانشجويانى در رشته دبيرى فارغ‌التحصيل شده‌اند.

قانون الحاق ۲ ماده به قانون اجازهٔ تأسيس دانشسراهاى مقدماتى و عالى

به‌موجب اين قانون - مصوب خرداد ۱۳۵۴ ش- دانش‌آموزان يا دانشجويان شاغل به تحصيل در مراکز تربيت‌معلم و دبير يا رشته‌هاى دبيري، به‌عنوان کارآموز شناخته شده و به آنان حقوق کار‌آموزى پرداخت مى‌شود. در ماده يک اين قانون آمده است:


‌”وزارت آموزش و پرورش مى‌تواند داوطلبان ورود به مراکز آموزشى تربيت‌معلم از قبيل مراکز تربيت ‌مربى کودک و دانشسراهاى عشايري، مقدماتي، راهنمائى تحصيلي، عالي، هنرسراهاى مقدماتى و مراکز تربيت‌ دبير حرفه‌اى را که در امتحانات ورودى قبول مى‌شوند يا در مؤسسهٔ آموزشى که وزارت آموزش و پرورش براى تربيت‌معلم، دانش‌آموز يا دانشجو معين مى‌کند از تاريخ اشتغال به تحصيل به‌عنوان کارآموز در رشته‌اى که تحصيل مى‌کنند، بپذيرد و به آنان حقوقى برابر پايه يک گروه مربوط به مدرک تحصيلى لازم، جهت ورود به رشتهٔ مورد نظر بپردازد؛ مشروط بر اينکه سن داوطلب در موقع ثبت‌نام با اِحتساب دوران رسمى تحصيل از هجده سال تمام کمت نباشد“


به‌موجب تبصره‌هاى اين ماده هزينهٔ سرانهٔ شبانه‌روزى داوطلبان تحصيل از حقوق کارآموزى آنان کسر مى‌شود. مدت تحصيل کارآموزان در صورت استخدام، در حکم خدمت آزمايشى محسوب مى‌شود و فارغ‌التحصيلان مراکز تربيت‌معلم بايد دوبرابر مدت سال‌هاى تحصيلى خود در وزارت آموزش و پرورش خدمت کنند.


در اين قانون پرداخت وام مسکن و وام ضرورى کارکنان وزارت آموزش و پرورش و هزينهٔ درمان دانش‌آموزان طبق آئين‌نامه‌اى مورد تأکيد قرار گرفته است.