کريم‌خان را مردى بى‌آلايش شمرده‌اند که در عين حال رشيد و شجاع بود. وى دوران کودکى را در محيطى بى‌تکلف گذرانيد و بخشى از دوران جوانى را هم در اردوى نادرى به سر برد. در پاکدلى و رأفت و مهربانى او سخن بسيار است. نشاطى طبيعى داشت و باطنى طالب عوالم خوشى و مسرت. مقتضيات روزگار کمتر در وجود وى تأثير مى‌کرد و صفات اصلى عشيرتى و تربيت ساده روستائى بر مزاج وى غلبه‌اى تام داشت. گفته‌هاى مورخان عصر زنديه و قاجاريه همه مبتنى بر تحسين و تمجيد صفات خوب و اخلاق مردانه و شهامت و جوانمردى و رحم و مروت و انصاف کريم‌خان است. زندگى شخصى او بسيار ساده بود. تکلفى در لباس و ديگر حوايج زندگى نشان نمى‌داد. از جواهر و زينت‌آلات استفاده نمى‌کرد. بنيه و قوت بدنى او زياد بود و تا پايان عمر به‌علت رعايت اعتدال در زندگى نيروى جسمى خود را حفظ کرد. از مسرت‌ها و خوشى‌ها لذت مى‌برد، ولى هيچ‌گاه در لهو و لعب مستغرق نمى‌شد و امورى از اين دست را مانع رسيدگى به شکايات مردم و اداره کارهاى کشورى قرار نمى‌داد. خوشخوئى و نشاط طبيعى را که ناشى از صحت مزاج و نيروى جسمى و در حقيقت تربيت ساده او بود حفظ مى‌کرد و در بيشتر ايام ملايمت و رأفت را بر سختگيرى و عقوبت ترجيح مى‌داد (کريم‌خان زند و خليج‌فارس؛ ص ۱۶۲-۱۶۶).


کريم‌خان در سال‌هاى آخر زندگى به بيمارى‌هاى مختلفى مبتلا بود از جمله بيمارى کليه، سل، خناق و قولنج. در روز سيزدهم صفر سال ۱۱۹۳ کهولت عمر سبب شد که در سن هشتاد سالگى يا اندکى بيشتر در شيراز وفات يابد. صباحى بيدگلى در مرگ کريم سروده است:


  رقم زده صباحى ز ايوان شاهى  
  برون رفت کاووس و کيخسرو آمد  


فى‌الجمله تاريخ مرگ کريم‌خان در اشعار ديگرى هم مشاهده مى‌شود که به چند مورد از آنها اشاره مى‌کنيم:


ز تاج و تخت چون آن شاه تاجدار گذشت  
سه از نود، نود از صد، صد از هزار گذشت
کريم زند چو زين دار بيقرار گذشت
سه از نود، از صد، صد از هزار گذشت


جمله ”اى واى کريم‌خان مرد“ نيز از تاريخ مرگ او حکايت مى‌کند (مجمل‌التواريخ پس از نادر؛ ص ۴۵۸. و تاريخ روضةالصفاى ناصري؛ ج۹، ص ۱۲۱. و فارسنامه ناصري؛ ج۱، ص ۵۹۷-۵۹۸).


کريم‌خان داراى هفت فرزند (چهار پسر و سه دختر) بود:


۱. ابوالفتح‌خان (۱۱۶۹-۱۲۰۱ ق) که از مادرى قوچانى (خواهر اسماعيل سلطان کرد قوچان) زاده شد. او در ايام جوانى با دختر حکمران گيلان، حاجى‌جمال فومتي، ازدواج کرد و پس از مرگ پدر (سال ۱۱۹۳ق) به مدت تقريباً سه ماه حکومت را در دست داشت. وى پس از آنکه به‌وسيله صادق‌خان، عموى خود، از سلطنت خلع شد، کور گرديد و چند سال بعد در شيراز در سن سى و دو سالگى به درود حيات گفت و در شاه‌چراغ مدفون شد.


۲. محمد‌رحيم‌خان (۱۱۷۳ - ۱۱۹۱ق) که از مادرى اصفهانى زاده شد و در زمان حيات پدر درگذشت. مدفن وى در تکيه خارج صحن شاه اميرعلى حمزه در شيراز است.


۳. محمد‌على‌خان (۱۱۷۴-۱۲۰۶ق) که از مادرى يهودى‌الاصل و تازه مسلمان شده به دنيا آمد. او در دورهٔ استيلاء على‌مرادخان مکحول شد و ظاهراً در سال ۱۲۰۶ق به‌دستور آقامحمدخان به مازندران روانه گرديد.


۴. محمد‌ابراهيم‌خان (۱۱۸۲ - ۱۲۱۶ق). اين جوان نيز با ديگر برادران خود به‌دستور على‌مردان خان کور شد و در اواخر عمر به‌دستور آقامحمد‌خان به مازندران فرستاده شد. مرگ او را در نهاوند دانسته‌اند.


۵. پرى‌جهان خانم که مادر او خواهر ندرخان بود. او در سال ۱۱۶۹ق با على‌مرادخان ازدواج کرد.


۶. خانم کوچک که از مادرى اصفهانى زاده شد. او با ابراهيم‌خان پسر صادق‌خان ازدواج کرد.


۷. بى‌بى‌ کوچک که از مادرى اصفهانى زاده شد. او با احمدمرادخان پسر على‌مردان‌خان ازدواج کرد*.


* مجمل‌التواريخ پس از نادر؛ ص ۴۵۹.


مالکم اولاد ذکور کريم‌خان را پنج نفر ذکر کرده است: ”صالح‌خان پسر بزرگ خود پادشاهى نيافت و پسرعمش اکبرخان پسر زکى‌خان او را کور کرد. پسر ديگر وى ابوالفتح‌خان چند روز پادشاهى داشت، لکن او نيز در ايام حکومت صادق‌خان نابينا شد. محمدعلى‌خان پسر سيوم را هم اکبرخان چشم کند. پسر چهارم محمد‌رحيم‌خان را بخت مساعدت کرده هم در ايام پدر زندگى را وداع گفت. پسر پنجم او ابراهيم‌خان را نيز اکبرخان خواجه ساخت“ (تاريخ ايران؛ ج۲، ۲۸۹).