اَرْشَک (۲۵۰ تا ۲۴۸ ق‌م)

در ۲۵۰ ق‌م بر آنتيوخوس دوّم سلوکى شوريد و دولت اشکانيان را تأسيس نهاد. او دو سال بعد کشته شد.

اشک دوم (تيرداد اوّل ـ ۲۴۸ تا ۲۱۱ ق‌م)

او دومين پادشاه اشکانى است و تثبيت سلطنت اشکانيان در برابر سلوکيان در زمان وى صورت گرفت و به همين دليل سال جلوس او بر تخت (۲۴۷ ق‌م) مبدأ تاريخ اشکانيان قرار گرفت.

اشک سوم (اردوان اوّل ـ ۲۱۱ تا ۱۹۱ ق‌م)

او قلمرو اشکانيان را گسترش داد.

اشک چهارم

فرى پاپيت برتختن نشست (۱۹۱ تا ۱۷۶ ق‌م) که به‌دليل درگيرى سلوکيان با روميان سال‌هاى سلطنت او به آرامى گذشت.

اشک پنجم

(فرهاد اوّل ـ ۱۷۶تا ۱۷۱ ق‌م) جانشين او طبرستان را گرفت.

اشک ششم

(مهرداد اوّل ـ ۱۷۴ تا ۱۳۶ ق‌م) قلمرو و پارتيان را از شرق و غرب گسترش داد و بابل سلوکيه را تصرف کرد.

اشک هفتم

(فرهاد دوّم ـ ۱۳۶ تا ۱۲۷ ق‌م) جنگ با سلوکيان را ادامه داد و بر آنها پيروز شد و پس از آن جنگ‌هاى اشکانيان با رويمان آغاز شد. علّت اين جنگ‌ها تمايل رومى‌ها به دستيابى به راه‌هاى تجارى و کشورهاى شرقى بود.

اشک نهم

دورهٔ سلطنت (مهرداد دوّم ـ ۱۲۸ تا ۱۲۴ يا ۱۲۳ ق‌م) تا سلطنت اشک ۲۲ (بلاش اوّل ـ ۵۱ تا ۷۷ ميلادي) دوران اعتلاء دولت اشکانى و نيز دورهٔ رقابت ايران و روم است. در سلطنت مهرداد دوّم روابط سياسى ميان ايران و روم برقرار شد و از آن زمان ارمنستان در تاريخ اشکانيان داراى نقش عمده‌اى گشت و باعث جنگ‌هاى سختى ميان ايران و روم ـ دو امپراتورى بزرگ آن روزگار گرديد. در آن زمان امپراتورى اشکانيان از شرق تا پنجاب و سند، از غرب تا رودفرات، از جنوب تا اقيانوس هند، خليج‌فارس و درياى عمان و از شمال تا کوه‌هاى هيماليا، رود سيحون، درياى خزر و قفقاز مى‌رسيده است و پايتخت‌هاى آنها بسته به موقعيت تغيير مى‌کرده است. امّا يک حکومت بر آنها مسلط نبوده و قسمت‌هاى مختلف حکومت خود و شاه خود را داشتند که در امور داخلى خود در آن شرکت مى‌کرده‌اند. از بعد از بلاش اوّل دروهٔ انحطاط اشکانيان آغاز شد. در مورد تعداد پادشاهان اکشانى اختلاف نظر وجود دارد. آخرين آنها اردوان پنجم بود که در زمان او سلطنت اشکانيان به‌دست اردشير بابکان ساسانى منقرض شد.