اتحاديه‌اى از طايفه‌هاى ترکمن بود که ظهور آنها نشانهٔ انحطاط ايلخانان و تيموريان در عراق و غرب ايران بود. علامت آنها بر پرچم آنها ”گوسفندى سياه“ بود و نام آنها نيز به همين معنى است. مؤسس آنها قرايوسف‌بن قرامحمد (۸۱۰ تا ۸۲۳) بود. پس از مرگ اميرتيمور، تبريز را گرفت و با توسعهٔ قلمرو خود از اران تا عراق را گرفت و تا حلب پيش رفت.

اسکندر قراقوينلو (۸۲۳ تا ۸۳۹ هجرى قمرى)

پسر قرايوسف و جانشين او، که کردستان را نيز ضميهٔ قلمرو خويش ساخت. او در جنگى با شاهرخ تيمورى شکست خورد و متوارى شد و به‌دست يکى از پسران وى کشته شد.

جهانشاه (۸۳۹ تا ۸۷۲ هجرى قمرى)

پسر قرايوسف و نيرومندترين سلطان قراقوينلو. او از طرف شاهرخ به حکومت آذربايجان منصوب شد. پس از مرگ شاهرخ اصفهان را قتل و غارت کرد، خوزستان، فارس، کرمان، خراسان و هرات را تسخير کرد و در قفقاز گرجى‌ها را شکست داد. او عازم جنگ با اوزون‌حسن بود که غافلگير و کشته شد. از آثار زمان او مسجد کبود در تبريز است. پسر او حسنعلى‌ميرزا (۸۷۲ تا ۸۷۳) آخرين پادشاه اين سلسله بود که به‌دست آق‌قوينلو سرنگون شد.