اينها نيز اتحاديه‌اى از طايفه‌هاى ترکمن بودند که علامت پرچم آنها گوسفند سفيد بود و نام آنها نيز به همين معنى است. طايفهٔ بيات و بايندر از معروف‌ترين طوايف اين اتحاديه بودند.

قراعثمان (؟ تا ۸۳۸ هجرى قمرى)

اولين امير اين سلسله بود. او از جانب اميرتيمور حاکم دياربکر بود.

على‌بيگ ترکمان (۸۳۸ تا ۸۳۹ هجرى قمرى)

پسر قراعثمان بود که به‌دست برادرش حمزه‌بيگ ترکمان برکنار شد. نزاع بين دو برادر تا مدتى ادامه داشت تا پسر حمزه‌بيگ، اوزون‌حسن جانشين وى شد.

اوزون‌حسن / ابونصر حسن‌بيگ (۸۵۷ تا ۸۸۲ هجرى قمرى)

بزرگ‌ترين و مقتدرترين پادشاه آق‌قرينلو در ايران بود. او جهانشاه قراقوينلو را شکست داد و با کشتن ابوسعيد تيموري، شاه ايران گشت. پايتخت او تبريز بود و عراق، فارس، کرمان، کردستان، ارمنستان و گرجستان را نيز به قلمرو خود افزود. او که در همسايگى امپراتورى عثمانى بود از بيم آنها سعى در انعقاد پيمانى با دولت‌هاى مجارستان و ونيز عليه عثمانى‌ها شکست خورد و در ۸۸۲ در تبريز درگذشت. از اقدامات او تقليل ماليات‌ها بود. پس از او سلطان‌خليل، پسر وى بر تخت نشست ولى شش ماه بعد به‌دست برادر خود سلطان‌يعقوب برکنار شد.

سلطان يعقوب (۸۸۲ تا ۸۹۶ هجرى قمرى)

سعى کرد که اقدامات پدر خود را براى کاهش ماليات‌هاى ادامه دهد ولى مسموم شد و اين امر متوقف ماند. پس از او جنگ‌هاى خانگى براى کسب قدرت درگرفت. آذربايجان و ارمنستان در اختيار الوندبيگ و عراق عرب و عجم و فارس در اختيار سلطان مراد بود. با کشته شدن الوندبيگ به‌دست شاه اسماعيل صفوي، اين سلسله منقرض گشت.