بين رشته‌کوه‌هاى زاگرس و رشته‌کوه‌هاى مرکزي، همچنين ميان کوه‌هاى مرکزى و رشته کوه‌هاى شرقي، حوضه‌هاى پست داخلى ايران قرارگرفته‌اند، که تماماً داراى ظاهرى کاسه مانند (ناوديس) بوده، که در اثر فرو رفتن نواحى مرکزى توأم با بالا آمدن تدريجى حواشى به‌وجود آمده‌اند.


اين حوضه‌ها را مى‌توان به سه دسته با خصوصيات متفاوت از حيث جريان آب‌هاى روان تقسيم نمود:


۱. حوضه‌هاى بين زاگرس و کوه‌هاى مرکزى (حوضه‌هاى غرب مياني) شامل حوضه آبريز درياچه رضائيه (اروميه) حوضه‌هاى آبريز مسيله و حوض سلطان - حوضه آبريز باتلاق گاوخونى حوضه‌هاى آبريز درياچه‌هاى مرکزى فارس - حوضه آبريز جازموريان.


۲. حوضه‌هاى بين کوه‌هاى بين مرکزى و ارتفاعات شرقى (حوضه‌هاى مياني) شامل چاله کوير نمک و چاله‌هاى دشت لوت.


۳. حوضه‌هاى کنارى (حوضه شرق مياني) شامل حوضه‌هائى که در حاشيه مرز ايران با افغانستان و پاکستان، مانند هامون در سيستان قرار دارند. اين حوضه‌ها غالباً از دامنه‌هاى کوه‌هاى شرقى ايران شروع شده تا داخل خاک افغانستان و پاکستان پيش مى‌روند.