فرسايش و کاهش حاصلخيزى خاک از جمله مسائلى است که دستيابى به توسعه کشاورزى پايدار و حفظ محيط‌زيست را با مشکل روبه‌رو مى‌سازد. شناخت و بررسى ساز و کار فرسايش و به‌ديگر سخن مطالعه کمّى و کيفى فرسايش در حوضه‌هاى آبخيز کشور و جلوگيرى از به‌هدر رفتن يکى از غنى‌ترين و با ارزش‌ترين منابع طبيعى کشور يعنى خاک و مبارزه با اين فرآيند کمال اهميت را دارد. عامل مهم و اصلى در فرسايش اين حوضه، سازندهاى سست و حساس به‌ فرسايش به‌ويژه مارن بوده است. باتوجه به داده‌هاى حاصل از ۹ عامل مؤثر در فرسايش در منطقه مورد مطالعه، ميزان رسوب‌دهى سالانه يا فرسايش‌پذيرى حوضه ۱۴۵۰ - ۴۵۰ متر مکعب در کيلومتر مربع و يا ۲۵۰۰ - ۱۵۰۰ تن در کيلومتر مربع به‌دست آمده است.


(۱ين بخش با همکارى آقاى مهندس شمس‌الله عسگرى کارشناس ارشد جغرافياى طبيعى تهيه شده است.