کوه‌هاى مرکزى ايران از تعدادى ارتفاعات غيرمنقطع به‌صورت رشته مانندى در جهت شمال غربى به جنوب شرقى از حوالى کاشان تا ارتفاعات مرکزى بلوچستان ممتد مى‌باشد دنباله کوه‌هاى مرکزى ايران در شمال غربى يعنى آذربايجان وضع مشخصى ندارند گرچه يک رشته ارتفاعاتى وجود دارد که در امتداد کوه‌هاى مرکزى در اين ناحيه قرار دارند ولى به‌علت مجاورت و اتصال آن به کوه‌هاى زاگرس و البرز که در حول و حوش آنها واقع هستند وضع آب‌ها کاملاً تشخيص داده نمى‌شود.


رشته‌هاى اصلى کوه‌هاى مرکزى را مى‌توان دو رشته کوه‌هاى ”قهرود“ و ”بنان“ دانست که دنبال هم قرار دارند. رشته‌کوه‌هاى قهرود با طولى بيشتر و ارتفاع بلندتر از کوه‌هاى بنان از حوالى کاشان و جنوب تهران تا کرمان امتداد داشته و رشته‌کوه‌هاى بنان دنباله آن از جنوب کرمان تا نواحى مکران و بلوچستان در همان جهت ممتد مى‌باشد. در محل اتصال اين دو رشته‌کوه که عرض کوه‌ها بيشتر مى‌شود دره کرمان قرار دارد.


عمده‌ترين کوه‌هاى رشته مرکزى قافلان کوه (سر راه تهران آذربايجان)، کوه‌هاى کرکس (۴۲۱۶ متر) در جنوب کاشان، کوه‌هاى نائين در يزد، شيرکوه (۴۰۷۵ متر) در جنوب غربى يزد، کوه‌هاى بارز و شهسواران در کرمان، کوه ”بزمان - ۳۴۹۰ متر“ در مرکز بلوچستان مى‌باشند. اين کوه‌ها از نظر زمين‌شناسى جديد بوده اگر از بعضى قسمت‌هاى آنکه از رسوبات قديمى دوران ژوراسيک و سنگواره‌هاى پالئوژنى تشکيل يافته بگذريم عموماً کوه‌هاى آن از رسوبات دوران سوم به‌وجود آمده‌اند.


نواحى مرکزى از نظر وجود کانى‌هاى مختلف اهميت بسيار دارد از مشخصات طبيعى آن باران کم، تغييرات ناگهانى هوا، و وزش بادهاى شديد، قلت رودخانه دائمى و سيلابى بودن رودها مى‌باشد. زراعت محدود به بستر رودخانه‌ها يا دامنه کوهستان‌ها است.