قمست اعظم خاک ايران با توجه به شرايط جغرافيائي، در مناطق خشک و نيمه‌خشک جهان قرار دارد. در چنين مناطقى زندگى الزاماً در ارتباط با آب شکل گرفته و وجود منابع آب، کميت و کيفيت و نيز دائمى يا موقتى بودن آن همواره در تشکيل اجتماعات انسانى نقش به‌سزائى داشته است. چنانچه بدون وجود آب تشکيل جوامع بشرى با اقتصاد مبتنى بر کشاورزى و بهره‌بردارى از زمين چه در گذشته و چه در حال غيرممکن بوده است.


معنى لغوى روستا که در برخى از منابع محل رويش يا رستنگاه ذکر شده حاکى از نقشى است که اين محل بر پايه اقتصادى کشاوزى (دکتر کاظم وديعى ـ روستاشناسى ايران ص ۳۴) دارد. اصولاً در فلات ايران هر جا که روستائي، پا گرفته، قطعاً منبع آب و در مراحل بعدى با زمين و تکنيک انسان‌ها مرتبط بوده است به همين ترتيب در حال حاضر نيز بقاء و ايجاد روستا در فلات مرکزى ايران به‌وجود آب بستگى دارد. يکى از مهم‌ترين علل متروک شدن بسيارى از روستاها در ايران، خشک‌شدن و از بين رفتن منابع آب آنها است، روستاهائى که با وجود دارا بودن آب کافى متروک و خالى از سکنه شده باشند بسيار معدود هستند.


منابع آب روستاهاى مناطق خشک و نيمه‌خشک در گذشته به قنات‌ها و رودخانه‌هاى فصلى يا دائمى محدود بوده ولى در سال‌هاى اخير با پيشرفت تکنيک احداث چاه‌هاى عميق و نيمه‌عميق نيز در روستاهاى ايران رايج شده که در حال حاضر مهم‌ترين منابع آب روستاها را تشکيل مى‌دهد. در اين گفتار سعى بر اين است که ويژگى‌هاى منابع آب مورد بررسى قرار گيرد. منابع آب روستاها اصولاً به دو دسته ‌تقسيم مى‌شوند. اول منابع آب‌هاى زيرزميني، دوم منابع آب‌هاى سطحي.