استحصال آبزيان به‌عنوان يکى از ارکان اساسى فعاليت‌هاى کشاورزى مى‌باشد که اگر اين فعاليت در محيط روستائى صورت گيرد عوايد حاصل از آن جزء اتقصاد روستائى محسوب مى‌گردد. صيد فعاليت ويژه‌اى است که تنها هزينه‌هاى مرحله برداشت آن در بعد سرمايه‌گذارى مطرح است چرا که ساير هزينه‌ها را طبيعت مى‌پردازد. بدين طريق اقتصادى‌ترين شيوه توليد پروتئين مى‌باشد. ايران به‌علت دسترسى به درياى خزر، درياى عمان، خيلج‌فارس و تعدادى از درياچه‌ها و رودهاى داخلى امکان صيد ماهى زيادى را در اختيار دارد، نوع صيد صنعتى که وابسته به سازمان شيلات است مورد بحث نيست، بلکه صيدهائى مورد بحث ما است که به‌وسيله روستائيان انجام مى‌گيرد. در حواشى رودخانه‌ها بزرگ، درياى خزر، خليج فارس و درياى عمان روستاهاى متعددى هستند که تمام و يا قسمتى از معيشت آنها در رابطه با صيد و صيادى است، در مناطق شمالى کشور روستاهائى که کلاً معيشت آنها مبتنى بر صيد باشد خيلى کم است و فقط جزيره آشوراده مى‌تواند مطرح شود که متأسفانه به‌علت آب‌گرفتگى کارآئى سابق خود را از دست داده است ولى در سواحل خليج‌فارس و درياى عمان روستاهاى متعددى مثل پسابندر، بريس و غيره را مى‌توان نام برد و يا در سيستان روستاهائى که در سواحل هاموت‌ها استقرار يافته‌اند معيشت خود را از صيد و شکار تأمين مى‌نمايند.