در سال ۱۹۶۸ ميلادى برنامه‌هائى طراحى نمودم که فراگرد ارتباط مدل شبکهٔ زمين و نقشه پوششى زمين را به سرى فرم‌هاى شبيه‌سازى بعدى از پيش بسته‌بندى شده جهت درختان، خانه‌ها و غيره به‌صورت اتوماسيون درمى‌آورد. اين برنامه به شخص امکان مى‌داد که موقعيت و آزيموت را براى ديدن مشخص نمايد و برنامه با زحمت زياد از و طريق يک رسام، يک سرى پرسپکتيو (سه‌بعدي) چشم‌انداز GIS ترسيم مى‌نمود. سيستم به شکلى ساخته شده بود که هرگونه تغييرات در نقشه پوششى زمين، GIS را به‌صورت خودکار در ديد چشم‌انداز منتقل مى‌کرد. اگر چه اين تکنيک موفقيت‌آميز بود ولى کارآئى و صرفه اقتصادى چندانى نداشت و فقط در همين سال‌هاى اخير بود که موفق شديم GIS را به ديد بصرى زنده ارتباط دهيم.


بين سال‌هاى ۱۹۶۶ و ۱۹۶۸ ميلادى يکى از سياست مهم آزمايشگاه گرافيک اشاعه برنامه خود در جهت کاربرد هر چه وسيع‌تر بود. اين آزمايشگاه به‌عنوان يک مرکز خدماتى دانشگاهى براى تهيه و انجام بسيارى از پروژه‌هاى غيردانشگاهى که به‌منظور آزمايش و نشان دادن GIS و توانائى‌هاى تهيه نقشه‌هاى کامپيوترى به‌کار گرفته مى‌شد و با سرعت زياد توسعه و پيشرفت کرد و به موازات همين فعاليت‌ها آموزش مکاتبه‌اى در کاربرد SYMAP و ديگر برنامه‌ها ارائه شد و جلسات آموزشى فشرده‌اى در دانشگاه‌ها و سازمان‌هاى گوناگون برگزار گرديد. کنفرانس‌هاى ساليانه (اولين کنفرانس در دانشگاه‌ هاروارد در بهار سال ۱۹۶۷ ميلادى برگزار شد) و سمينارهاى هفتگى به‌منظور بررسى جنبه‌هاى تحقيقاتى آزمايشگاه براى نمونه ”شناخت الگو“ برگزار شد و نيز براى برآورد نيازهاى علاقه‌مندان دست به انتشارات فراوانى زد که از آن ميان ”مقالات جغرافيائى نظرى چاپ هاروارد“ اهميت خاصى داشت.