در روند پيش‌بينى رشد منطقه‌اى RGF دو مرحله و چهار مدل اصلى وجود دارد که در جهت پيش‌بينى و برآورد مقادير جمعيت و زمين مصرف شده استفاده مى‌شود.


مرحله اول از مدل پيش‌بينى شده دموگرافيک و اقتصادى (Demographic and Economic Forecasting Model DEFM) استفاده مى‌کند که به‌طور کلى يک پيش‌بينى براى محدوده San Diego است.



مرحله دوم از سه مدل استفاده مى‌کند تا مقايسه‌اى باشد بين جداول RGF براى هريک از نواحي. نگارهٔ ۲ رابطه کلى بين مدل‌هاى گوناگون. بانک‌هاى اطلاعاتى و GIS براى سيستم پيش‌بينى رشد منطقه‌اى را نشان مى‌دهد.


اولين مدل‌هاى تخصيص يافته، مدل اوليه استخدام (Basic Employment Allocation Model BEM) مى‌باشد، که توزيع آينده استخدام را در محدوده ارائه مى‌کند. که براساس سياست‌گذارى‌هائى محلى روى توسعه‌هاى صنعتى و تفاوت توزيع بين مشاغل صنعتى و خدماتى به تخصيص مناسب کاربرى زمين کمک مؤثر مى‌نمايد. ساير فعاليت‌هاى مثل جمعيت، مسکن و خدمات محلى بر مبناى موقعيت مشاغل، در دسترس بودن زمين قابل استفاده، دسترسى فيزيکى به مراکز اصلى فعاليت، موقعيت‌هاى مسکونى در ناحيه، سياست‌گذارى‌هاى محلى استفاده از زمين صورت مى‌پذيرد. اين تخصيص براى منطقه‌بندى جهت مدل‌سازى شهر (Zones for Urban Modelling ZUM) انجام مى‌شود که مجموعه‌اى از مسيرها و مناطق آناليز ترافيک در يک موقعيت محلى مى‌باشند. آخرين مدل منطقه‌اى مورد استفاده فرآيند تخصيص پيشرفته (Sophisticated ALlocation Process SOAP) مى‌باشد. که فعاليت‌هاى جمعيت، مسکن، شغل را به کوچکترين سطوح جغرافيائى و ناحيه جغرافيائى (Master Geographical Reference Areas: MGRA) تخصيص مى‌دهد.


SANDAG'S GIS :

بانک اطلاعاتى جغرافيائى و سيستم‌هاى سخت‌افزار و نرم‌افزارى دو جزء کليدى تشکيل‌دهندهٔ SANDAG'S GIS مى‌باشد.