تونى گارنيهٔ فرانسوي، در زمانى که هاوارد طرح باغ شهر خود را ترويج مى‌کرد و فرانک لويد رايت، نخستين خانه‌هاى خود را در اطراف شيکاگو مى‌ساخت، به ابتکار شخصى خود طرح يک شهر کامل را براى سکونت ۳،۵۰۰۰ نفر ارائه داد و آن را شهر صنعتى ناميد. در اين طرح، گارنيه نه تنها به ترسيم خيابان‌ها و بناهاى اصلى شهر پرداخت، بلکه به تفصيل تمام جزئيات آن و حتى نقشه بسيارى از بناها را مشخص نمود. طرح گارنيه به سال ۱۹۰۱ و نقشه‌هاى مفصل آن به سال ۱۹۰۴ به معرض تماشا گذاشته شد و در سال ۱۹۱۷ نظريات وى در معدود جزوه‌هائى منتشر شد. گارنيه در طرح خود براى اجزاء شهر، خانه‌ها، مدارس، ايستگاه‌هاى راه‌آهن بيمارستان‌ها و نظاير آن، نقشه‌هائى پيشنهاد نمود و توجه به اجزاء شهر فکر وى را برخلاف بسيارى از معاصران خود از نقشه کلى شهر منحرف نکرد و طرح کلى او براى تمامى شهر قدمى بلند در پيشرفت شهرسازى بود. در کوى صنعتى پيشنهاد وي، عوامل مختلط شهر، محل کار، محل سکونت، تفريحگاه‌ها و غيره، کاملاً از يکديگر جدا هستند و کمربندى سبز، قسمت صنعتى شهر را از قسمت اصلى آن جدا مى‌سازد. ساختمان بيمارستان و بخش پزشکى شهر، در دامنهٔ تپه‌هاى رو به جنوب پيش‌بينى شده است. قسمت اصلى شهر، نوارمانند ادامه مى‌يابد و در ميان آن قسمت‌هاى ابنيهٔ عمومي، دبيرستان و استاديوم ورزشى بنا مى‌گردد. زمين‌هاى ورزشى مستقيماً به فضاى آزاد مجاور خود راه مى‌يابند که هم بسط آنها در آينده آسان باشد و هم چشم‌انداز بارز زيبائى داشته باشند.


در طرح گارنيه خطوط راه‌آهن در داخل شهر در زيرزمين کشيده مى‌شدند، تا به ايستگاه مرکزى شهر برسند، خانه‌ها در ميان پارک بنا مى‌شدند، و خيابان اصلى دور از محلات مسکونى قرار مى‌گرفت. زمين‌ها نيز به ابعاد ۱۵۰ × ۳۰ متر تقسيم گرديده بود تا خانه‌ها از نظر دريافت نور در جهت مناسب قرار گيرند. در طرح گارنيه، براى شهر صنعتى حتى جاده‌اى براى مسابقات اتومبيلرانى و آزمايش موتورهاى هواپيما پيش‌بينى شده بود و بدين ترتيب بود که شهر صنعتي، راهى فراپاى بسيارى از کسانى گذاشت که در پيشرفت شهرسازى معاصر مؤثر بوده‌اند در حقيقت، شهر صنعتى بذر شهرسازى معاصر را واجد بود.