در اواخر قرن نوزدهم، از جمله راه‌حل‌هائى که براى بسيارى از مسائل سکونت در شهر پيشنهاد شد، فکر ايجاد شهرهاى باغ‌‌مانند بود. اساس اين فکر بر اين اصل قرار داشت که مالکيت زمين‌هاى باير، به شهر تعلق گيرد و عوايد حاصل از افزايش قيمت زمين، از آن شهر باشد تا گسترش شهر دستخوش سودجوئى زمين‌خواران نشود.


فکر ايجاد شهرهاى باغ مانند که از جانب ابنزرها وارد انگليسى پيشنهاد شد، با شکلى که اين فکر عملاً به خود گرفت، متفاوت است. هاوارد نظريهٔ خود را در کتاب ”فردا، راهى مسالمت‌آميز براى رفرمى حقيقي“ در سال ۱۸۹۸ منتشر کرد. با توجه به‌عنوان کتاب، پيشنهاد هاوارد اقدام به امرى بزرگ بود، يعنى رهائى از جنبه‌هاى مضر انقلاب صنعتى و از ميان بردن محلات فقيرنشين و پرجمعيت که زائيده بسط لجام گسيختهٔ صنعت بود. تمام اين امور مى‌بايست طورى صورت گيرد که دشمنى هيچ دسته‌اى حتى مالکين را مطرح نسازد. وى مى‌خواست ثروت عمومى را با تغيير کامل ارزش املاک اعتلاء دهدو در اين امر حتى منتظر نشد تا حزبى که با نظريات وى موافق است قدرت را در دست گيرد. در اين کتاب، هاوارد پيشنهاد کرد کارخانه‌ها به نواحى دست نخورده روستائى منتقل شوند و مردم براى کار و زندگى به اين نقاط مهاجرت کنند.


اين همان موضوعى است که در کتاب فرانک لويد رايت (Frank Lioyd Right. Broad Acre city) نيز مطرح شده است. هاوارد در طرح شهرهاى باغ مانند خود، شهر را به‌صورت چند دايرهٔ متحدالمرکز تصوير کرد. بناهاى عمومى شهر در مرکز اين دواير دور ميدانى قرار مى‌گرفتند. بين دايرهٔ ميانى و دايرهٔ بيروني، خيابان اصلى شهر به عرض ۱۳۵ متر قرار مى‌گرفت که واجد چمن و درختانى به‌عنوان سايه‌بان بود. خود دايرهٔ بيروني، نواحى زراعى شهر را به‌وجود مى‌آورد، و قسمتى نيز براى کارگاه‌ها و کارخانه‌ها پيش‌بينى شده بود. در پارکى مدور در ميان شهر، بناهاى عمومى بزرگ ساخته مى‌شدند و تالارى نيز براى کنسرت، سخنراني، تأتر، کتابخانه و غيره که براى هر يک محوطه‌اى نسبتاً بزرگ تعلق مى‌گرفت، اختصاص يافته بود. دور اين پارک را ايوانى احاطه مى‌کرد که در دو جانب آن اطاق‌هائى ساخته مى‌شدند. طاق‌ها به پنجره‌هاى بزرگ شيشه‌اى مسدود شده و پنجره‌ها رو به گلخانه‌اى باز مى‌شد و يا پناهگاهى بود که مردم را از بدى هوا مصون دارد. به‌نظر ها وارد، اين طرح خلاصه و کلى از شهر را به‌دست ميداد و نقشهٔ دقيق‌ترى براى هر شهر باغ مانند، مى‌بايستى با درنظر گرفتن موقع و محل شهر رسم مى‌شد. خاطرنشان مى‌نمايد که اساس اين طرح در دورهٔ رنسانس نيز به‌وجود آمده بود و از آن پس به اشکال مختلف نيز، به منصهٔ ظهور رسيد.


غالباً گفته شده است که شهرهاى باغ‌مانندى که هاوارد پيشنهاد کرد، از واقعيات به دور است و اگر هم ساخته شود چون کوچک است مسائل شهرنشينان امروزى را حل نمى‌کند. اما هاوارد، به‌خوبى به اين موضوع پى برده بود که شهرهاى پرجمعيت امروز عمر خود را کرده‌اند و شهرهاى بزرگ آينده بايد براساس جديد بنا شوند.


اين طرح تا زمانى که زمين موردنظر انتخاب نگردد، قابليت اجرائى ندارد.
اين طرح تا زمانى که زمين موردنظر انتخاب نگردد، قابليت اجرائى ندارد.

رينگ اول = پارکينگ مرکزى، رينگ دوم = اماکن مسکونى با انواع مختلف توسط فضاهاى باز محله‌اى مجزا گرديده است.، رينگ سوم = کريستال پالاس و محل عبور عابر پياده، رينگ چهارم = کارخانجات و انبارها، کمربند سبز = فضاى سبز دائمى
رينگ اول = پارکينگ مرکزى، رينگ دوم = اماکن مسکونى با انواع مختلف توسط فضاهاى باز محله‌اى مجزا گرديده است.، رينگ سوم = کريستال پالاس و محل عبور عابر پياده، رينگ چهارم = کارخانجات و انبارها، کمربند سبز = فضاى سبز دائمى

روستا شهر
روستا شهر

شهر پيشنهادى هاوارد داراى وسعتى ۲۴۰۰ هکتار است که ۶/۱ آن به مسکن اختصاص مى‌يابد و بقيهٔ آن جهت فضاهاى سبز، جنگل، کشاورزى و استفاده از موارد ديگر کنار گذاشته شده است. اين بخش همواره دست نخورده باقى مى‌ماند و براى ايجاد فضاى سبز، پارک‌ها و زمين‌هاى کشاورزى به‌کار گرفته مى‌شود. هرگاه جمعيت شهر افزايش يابد، لازم است که در آن سوى فضاهاى سبز، شهر تازه‌اى با همان فضاها و کمربندهاى سبز به‌وجود آيد.


هاوارد در طرح خود به صنعت و تجارت نيز توجه دارد. مغازه‌ها بين مساکن به‌وجود مى‌آيند. کارخانه‌ها در کنار شهر با راه‌آهن آن بخش معينى را به خود اختصاص مى‌دهند. واحدهاى مسکونى همگى از مزاياى چمن و باغ استفاده مى‌نمايند که از آنها به آسانى مى‌توان به کارخانه‌‌‌ها، مغازه‌ها، مدارس، مراکز مذهبى و فضاهاى باز شهرى رسيد.


طرح هاوارد نشان مى‌دهد که راه‌ها بايستى قبلاً ساخته شوند. ولى در ترکيب ساختمان‌ها و مساکن، آزادى عمل صاحبان آنها بايستى رعايت گردد يکى از ويژگى‌هاى طرح هاوارد، تقسيمات فرعى شهر است که به اصطلاح منطقه‌بندى داخلى شهر به مفهوم ”خوديار“ آن بيشتر مورد توجه مى‌باشد. يعنى هر يک از تقسيمات فرعى يا منطقه‌اى شهر، از امکانات محدود يک شهر بهره‌بند مى‌شود.


هرچند که طرح هاوارد زمينه‌اى بود در جهت حل و رفع مشکلات شهرى اواخر قرن نوزدهم، ولى فکر شهرهاى باغ مانند با آنچه که عملاً صورت حقيقت به خود گرفت تفاوت داشت. پس از گذشت نيم قرن، آنچه که به نام شهرهاى باغ مانند ساخته مى‌شد، محلات کوچکى بود در اطراف شهر که براساس سازمان‌هاى تعاونى پايه‌گذارى شده بود. شهرهاى باغ مانند، به ساختن خانه‌هائى کوچک با باغچه‌هائى در اطراف آن محدود شده بود تجربهٔ آن را مى‌توان به خوبى در اطراف شهر لندن که در اواخر دههٔ چهارم و پنجم قرن حاضر به‌وجود آمد، ملاحظه کرد. طرح هاوارد، به قول خود او، در حقيقت پيوندى بين شهر و روستا بود.