خوراک

در منطقه گرم‌ جنگلي، ميوه‌هاى مختلف و فراوان محلى بوفور در اختيار بوميان جنگل‌نشين قرار دارد، مشهورترين خوراکى که جنگل‌نشينان برزيل بسيار بدان توجه دارند ”مانيوک“ است. مانيوک غده‌هاى گياهى است پر از مواد ويتامينه که آن را گرفته، کوبيده، نرم‌ نموده، پس از آرد شدن آن را به‌شکل گلوله‌هاى کوچک درآورده و مى‌پزند و همه جا با خود همراه دارند و در صورت لزوم مورد استفاده قرار مى‌دهند.


در مناطق استوائى درختى وجود دارد که بدان ”درخت نان“ مى‌گويند زيرا ميوه اين درخت مانند گلوله توپ سبز رنگى است که داراى طعمى چون نان و سيب‌زمينى است، آن را پخته يا کباب کرده و به‌جاى نان مصرف مى‌نمايند، درخت مذکور داراى برگ‌هاى براق و پهنى است که به‌جاى بشقاب به‌کار برده مى‌شود.


در انبوه‌ترين جنگل‌هاى اندونزى بوميان در فضاى باز جنگل‌ها به کشت برنج مى‌پردازند زيرا خوراک ساکنين آسياى‌جنوب شرقى بيشتر برنج است. در مناطق هميشه يکنواخت جنگل درختان موز در سراسر سال داراى ميوه مى‌باشند، اگر شاخه‌اى از درخت را قطع نمايند، به زودى شاخه ديگرى به‌جاى آن مى‌رويد، موز خوراک آماده‌اى است براى بوميان که هميشه از آن استفاده مى‌نمايند، در جنگل‌هاى استوائى آفريقا انسان‌هاى قدکوتاهى زندگى مى‌نمايند که به ”کوتوله‌ها“ شهرت دارند، خوردن ۶۰ دانه موز با مقدار زيادى گوشت شام بسيار معمولى يک کوتوله است، آنها پس از خوردن اين شام با شکم روى زمين مى‌خوابند و تا سحر از شکم‌درد ناله مى‌کنند ولى وقتى صبح شد همان برنامه را مجدداً از نو آغاز مى‌نمايند.


از طريق شکار غذاى خود را نيز تهيه مى‌نمايند، گوشت ميمون‌ها خوراک دلپسند بوميان را تشکيل مى‌دهد، لذيذترين خوراک جنگل‌نشينان آْفريقاى استوائى در حدود منطقه ساوان گوشت نوعى زرافه به‌مشار مى‌رود، تخم و خون لاک‌پشت از خوراک‌هاى مقوى آنها است خون لاک‌پشت را در پوست نارگيل جمع نموده گرم کرده و به‌عنوان خوراک مورد مصرف قرار مى‌دهند. گوشت پخته ماهى نيز به‌مصرف خوراک بوميان مى‌رسد، براى پختن آن ماهى را در برگ موز پيچيده، روى سنگ داغى که در داخل آتش است قرار داده و آن را کباب مى‌نمايند. گاهى بوميان در دل جنگل آب آشاميدنى خود را با قطع برخى از شاخه‌هاى درخت تهيه مى‌نمايند، در اين طريق با قطع بالا و پائين آوندى از درخت، آبى که در آن جريان دارد بيرون کشيده و مى‌آشامند.

پوشاک

به مناسبت گرماى منطقه استوائى برخى از بوميان درجنگل‌هاى دورافتاده حوزه آمازون هيچ‌گونه پوشاکى ندارند و در مناطق ديگر استوائى پوشاک ساکنين بسيار اندک است، در آفريقاى مرکزى لباس مردان تنها لنگى است که به خود مى‌پيچند و آن را از پوست نوعى درخت تهيه نموده و آن را با رنگ‌هاى سفيد، سياه و قهوه‌اى به‌‌طور راه راه رنگ‌آميزى مى‌نمايند.


در جنگل‌هاى برزيل نيز نظير پوشاک فوق وجود دارد زيرا قسمت درونى پوست برخى از درختان که مانند پارچه است براى پوشاک به‌کار مى‌برند، برخى از قبايل منطقه آمازون با پرهاى طوطى و پرندگان ديگر تن خود را مى‌پوشانند و در همين منطقه زنان برخى قبايل پنبه مى‌ريسند و مردان آنها پارچه مى‌بافند. در اندونزى نوعى درخت مى‌رويد که از ميوه آن پنبه مى‌گيرند و بيشترين پنبه درختى جهان از همين منطقه به‌دست مى‌آيد.

مسکن

در جنگل‌هاى استوائى مسکن‌هاى گوناگونى که از شاخ و برگ درختان ساخته شده است مورد استفاده بوميان قرار مى‌گيرد، جالب‌ترين اين خانه‌هاى ”مالوکا“ نام دارد که در جنگل‌هاى اطراف آمازون ديده مى‌شود، مالوکا داراى ابعادى در حدود ۲۵٭۳۰ متر است با پايه‌هاى چوبى و کمى بالاتر از سطح زمين جنگل، سقف آن از نى و گوشه‌هائى از آن را براى رفت‌وآمد باز مى‌گذارند، در اين نوع خانه‌ها حدود ۳۰ تا ۴۰ خانوار به اتفاق زندگى مى‌نمايند و با هم خوراک مى‌خورند و يکجا مى‌خوابند. بوميان تخت‌خواب‌هاى ننوئى خود را به تير سقف مى‌آويزند و تير و کمان و چماق و تفنگ بادي۱ نيزه‌هاى خود را به‌طور منظم در امتداد ديوار مى‌چينند، در طول اطاق‌ منقل‌هاى گلى مى‌گذارند و در آنها آتش روشن نموده و خوراک مى‌پزند و هر منقلى به يک خانواده تعلق دارد.


(۱فنگ بادى از نى توخالى ساخته مى‌شود که به‌وسيله دميدن در آن تيرهاى زهر‌آلود خود را پرتاب مى‌نمايند، در جنگل‌هاى اندونزى اين تيرهاى زهرآلود سوزنى‌شکل را از تراشه‌هاى نى خيزران مى‌سازند.


انسان‌هاى کوتوله جنگل‌هاى مرکزى آفريقا پناهگاه‌هاى خود را از شاخ و برگ تهيه نموده و به‌عنوان خانه مورد استفاده قرار مى‌دهند، ارتفاع اين خانه‌ها از يک متر بلندتر نيست و چنان همرنگ محيط است که از نظرها پنهان مى‌ماند، در اين خانه‌ها هيچ‌گونه لوازمى يافت نمى‌شود، رختخواب آنها مشتى برگ چنار است که بر روى زمين گسترده‌اند، هيچ‌گونه ظروف خوراک‌پزى ندارند، خوراک را خام يا دود داده مى‌خورند، تنها دارائى اين مردم جنگل‌نشين تير و کمان و سپر است و هنگام کوچ چيزى جز کودکان را با خود حمل نمى‌کنند.


در برخى از نقاط جنگل برگ‌هاى پهن درختان را بر چهار چوبى گسترده و پناهگاهى براى خود ترتيب مى‌دهند، در اندونزى خانه بوميان از چوب خيزران ساخته مى‌شود، اين گياه در زندگى ساکنين مورد مصرف بسيار دارد زيرا علاوه بر خانه‌سازى برش‌هائى از آن به‌جاى لوله آب يا ظرف خوراک به‌کار برده مى‌شود و از آن قايق کوچک خانوادگى نيز مى‌سازند.


نقاط بسيارى از جنگل براى زندگى مناسب نيست، رودخانه‌ها تنها راه نفوذ به درون جنگل مى‌باشند، در منطقه پهناور جنگل‌هاى حوضه آمازون نشانه‌هاى انگشت‌شمارى از بشر را مى‌توان يافت که سراسر زندگى را از محدوده معينى از جنگل فراتر نمى‌روند، در منطقه استوائى جنگل‌هاى آفريقا کوتوله‌هائى زندگى مى‌نمايند که در محل زندگى بيش از هفت متر اطراف خود را نمى‌بينند۲نها شکارچيان ماهرى هستند که حتى فيل‌ها به‌دست آنها گرفتار مى‌شوند و به چالاکى ميمون روى درخت‌ها مى‌جهند و مسير خود را از روى درخت‌ها طى مى‌کنند. در جنگل‌هاى برنئو و سوماتراى اندونزى ميمون‌هاى آدم‌نما زندگى مى‌نمايند که خانه‌هاى خود را بر روى درختان مى‌سازند و بوميان با تيرهاى زهرآلود به شکار آنها مى‌پردازند.


(۲فنگ بادى از نى توخالى ساخته مى‌شود که به‌وسيله دميدن در آن تيرهاى زهرآلود خود را پرتاب مى‌نمايند، در جنگل‌هاى اندونزى اين تيرهاى زهرآلود سوزنى شکل را از تراشه‌هاى نى خيزران مى‌سازند.


هر قدر که از مناطق مرکزى جنگل‌هاى استوائى به سمت شمال و يا جنوب حرکت کنيم، فضاى جنگل بازتر شده تا آنجا که دهکده بوميان با خانه‌هاى مخروطى در کنار رودخانه‌ها برپا مى‌گردند و جاى پاى دام‌ها راه دهکده را مشخص مى‌نمايد.