دريانوردان عصر اکتشافات از وجود بادهاى منظم کره‌زمين اطلاع داشتند و در سفر‌هاى دريائي، خود را در مسير اين بادها قرار مى‌دادند و از نيروى آن در تسريع حرکت کشتى‌ها استفاده مى‌کردند مثلاً:


هنگامى‌که کريستف‌کلمب سفر تاريخى خود را از اروپا به‌سوى آمريکا آغاز نمود علاوه بر اعتقاد به کرويت زمين، از جهت وزش بادهاى سطح اقيانوس اطلس با اطلاع بود از اين رو به‌هنگام سفر ابتدا خود را در جهت مسير بادهاى بسمان (بادهاى بسامان ”آليزه“ را دريانوردان پرتقالى ”بادهاى تجارتي“ مى‌خواتدند Trade Winds زيرا در حمل‌ونقل کالاهاى بازرگانى از راه دريا از آن سود مى‌بردند) قرار داده و از نيروى باد در سريع‌تر به‌حرکت درآوردن کشتى‌هاى خود استفاده نموده و در بازگشت مسير حرکت خود را تغيير داده و کشتى خود را در مسيرى قرارداد که جهت وزش باد موافق با مسير حرکت کشتى‌ها از آمريکا به اروپا بود (مسير بادهاى غربي). کشتى‌هاى قرون اوليه تمدن بشرى که در درياها با بادبان حرکت مى‌کردند بدون اطلاع از نيرو و جهت وزش بادهاى منطقه‌اى حرکت آنها عملاً ناممکن و يا به‌‌سختى انجام مى‌گرفت از اين رو ناچار بودند که جهت وزش بادها را به‌خوبى بشناسند و بادبان خود را در جهت وزش باد تنظيم و نيروى باد را در کشتى‌هاى خود به‌کار گيرند و اصولاً کشتى‌هاى بادبان‌دار بر همين اساس طرح‌ريزى و ساخته گرديد.


مصرى‌ها حدود ۶۰۰۰ سال قبل از ميلاد براى کشتى‌هاى خود بادبان‌هائى با ”پاپيروس“ مى‌ساختند و چينى‌هاى نيز بادبان‌هاى علفى و کتانى در کشتى‌ها به‌کار مى‌بردند.