اساس نظريهٔ وبر بر تأثير مقوله عدم اطمينان (Uncertainty) در فضايابى فعاليت‌هاى صنعتى استوار است. در نظريه‌هاى قديمى مکان‌يابي، آگاهى و اطلاع کامل و دقيق در خصوص فرصت‌هاى ممکن پيش‌فرض در نظر گرفته شده است. درحالى‌که در عمل، مجريان صنعتى و عوامل تصميم‌گيرى از تمامى فرصت‌ها و موقعيت‌ها آگاه نيستند. بنابراين نظريه‌هاى مکان‌يابى به ناچار تحت تأثير عامل مهم عدم اطمينان نيز قرار مى‌گيرند.


به‌نظر وبر، عدم اطمينان، ساختار هزينه‌ها را از طريق افزايش بعد مسافت، برخوردارى از صرفه‌جوئى‌هاى بروني، صرفه‌جوئى‌هاى ناشى از مقياس تحت‌تأثير قرار مى‌دهد(1). افزايش عدم اطمينان باعث تحديد اندازه و مقياس واحد صنعتى مى‌گردد. چراکه وقتى جو عدم اطمينان و ريسک حاکم است، تمايل به سرمايه‌گذارى‌هاى عظيم کاهش مى‌يابد. از سوى ديگر در وضعيت عدم اطمينان، واحدهاى توليد صنعتى به‌منظور برخوردارى از صرفه‌جوئى‌هاى بروني، شهرى و محلى و امنيت بيشتر سرمايه، تمايل به استقرار در جوار شهرها و مراکز منسجم دارند. به‌نظر وبر، ايجاد هسته‌هاى فشرده صنعتى و به‌عبارت ديگر تجمع‌گرائى صنعتى پاسخ مستقيمى به کاهش ريسک مجريان صنعتى تلقى مى‌شود.


1 . M.J Webber Impact of uncertainty on location MIT press. 1972