در اواخر سال دوم زندگى کودک تغيير جالبى در او ايجاد مى‌شود. در اين موقع کودکان اسباب‌بازى خود را به‌جاى خود به بازى مى‌گيرند. مثلاً کودک ممکن است بطرى شير خود را به‌جاى آن که در دهان خود بگذارد، در دهان عروسک خود قرار دهد. يا ممکن است تلفن اسباب‌بازى را در جلوى گوش حيوانى بگذارد. در اين موقع نقش اسباب‌بازى به‌عنوان يکى از اشيائى که کودک با آن بازى مى‌کند، در بازى‌اى که کودک خود آن را ابداع و هدايت مى‌کند، تغيير مى‌کند و تبديل به عنصرى نمادى مى‌شود.


نکتهٔ با اهميت ديگر اين است که همين که کودکان به نحوى که بيشتر جنبهٔ نمادى دارد با اشياء بازى مى‌کنند، واکنش آنها نسبت به ديگر کودکان تغيير مى‌کند.