خداوند انسان را موجودى چندبعدى خلق فرموده است. موجودى زيستي، روحى و معنوي، فکرى و عقلي، اجتماعى و فرهنگي.


هر يک از ابعاد وجودى انسان نيازمندى‌هائى دارد و هر يک از قابليت‌هاى انسان، شرايط ويژه‌اى براى رشد و تکامل مى‌طلبد. شرايطى که در يک جامعه معين (و يا يک سازمان) براى درک فرد فرد کارکنان از استعدادهاى خود و زمينه مناسب براى رشد و تکامل آنها فراهم مى‌آيد، بهره‌ورى فردى را ارتقاء مى‌دهد. خودآگاهى انسان از قابليت‌هاى بى‌شمارى که در نهاد وى به وديعه گذاشته شده است و ايجاد زمينه مناسب براى بروز و ظهور آنها، ضمن افزايش بهره‌ورى فردي، مجموعه عظيمى از توان افراد را در يک کليت به‌هم پيوسته (در سازمان يا کل جامعه) متبلور مى‌نمايد.