آيا مى‌توان گفت که پرخاش کردن انسان غريزى است؟ به عبارت ديگر، آيا پرخاش کردن آموخته نمى‌شود و به‌طور ذاتى وجود دارد؟ دو نظريه به اين سؤال پاسخ مى‌‌دهند. نظريهٔ اول محصول انديشه‌هاى زيگموند فرويد براساس مطالعهٔ موارد بالينى است. نظريهٔ دوم عبارت از تعميم مشاهدات کنراد لورنز (Konrad Lorenz) در مورد انسان‌ها است، مشاهداتى که در محيط طبيعى بر روى حيوانات انجام گرفته است. اين دو نظريه‌پرداز، با مسيرهاى کاملاً متفاوت، به اين نتيجه رسيده‌اند که در انسان، پرخاش، رفتارى غريزى است.