تنش در يک موقعيت نمايشى تا حدودى زائيدهٔ گفتار، متن داستان و رابطهٔ متقابل شخصيت‌هاى داستان است؛ از طرف ديگر، تنش به‌طور قابل‌ملاحظه‌اى ناشى از نحوهٔ ارائهٔ موضوع است:


۱. کاربرد تصاعدى نماهاى قوى‌تر (برش متداخل نماهاى نزديک‌تر و نزديک‌تر؛ ديدگاه‌هاى زاويه پائين‌تر، مورب‌کردن تدريجى نماها).


۲. کاربرد موسيقى و آثار صوتى تعليقى.


۳. ارائهٔ اطلاعات مبهم.


۴. ارائهٔ اطلاعات ناقص.


۵. وقفه در ارائهٔ اطلاعات.


۶. بيننده از چيزى مطلع است که شخصيت داستان نمى‌‌داند - او فرار مى‌کند اما نمى‌داند که راه فرار بسته است.


۷. شخصيت داستان به‌طور ناگهانى با مشکل بزرگى روبرو مى‌شود - پلکانى فرو مى‌ريزد، قبل از اينکه او بتواند از آن بالا رود.


۸. بيننده وقايع را پيش‌بينى مى‌کند - به‌طور حتم کسى از آن در وارد خواهد شد.